Ἡ πολιτική μας ζωὴ κινεῖται πλέον δεσμευτικὰ στοὺς ὅρους τῆς πολεμικῆς ἀναμετρήσεως καὶ τῶν εὐρωπαϊκῶν ἀποφάσεων· ἡ κοινὴ γνώμη ἔχει ἀντιληφθεῖ τὴν κρισιμότητα τῆς ἐποχῆς καὶ ἔχει σὲ μεγάλο βαθμὸ προσαρμοσθεῖ στὶς ἀπαιτήσεις της, καθὼς ἀπουσιάζουν ἀκραῖες διαμαρτυρίες, μὲ ἐξαίρεση τὶς συριζαϊκὲς κορῶνες ποὺ ἐπιβεβαιώνουν καὶ τὴν ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου τακτική τους. Εἶναι γεγονός, ὅτι τὸ ἐθνικὸ πρόγραμμα προβλέπει τὴν μερικὴ ἀντιμετώπιση τῶν ἐπιπτώσεων, ἐνῶ ἡ δέσμευση τῶν κερδῶν τῶν ἐνεργειακῶν ἑταιρειῶν -καθὼς ἀναμένεται ἡ σχετικὴ ἔκθεση τῆς ΡΑΕ-, δὲν ἐπαρκεῖ γιὰ τὸ πρόγραμμα, ὁπότε διασφαλίσθηκε ἐνίσχυσή του ἀπ’ τὸν προϋπολογισμό· ἡ σύνεση καὶ ἠρεμία τοῦ λαοῦ ἔχει φέρει σὲ δυσχερῆ θέση τὸν Ναπολεοντίσκο, ἐπειδὴ αὐτὸς περίμενε, ὅτι ἡ ἐκστρατεία τῶν δημαγωγικῶν συνθημάτων, θὰ τὸ ἔφερνε καὶ ψήφους στὶς μετὰ ἕν ἔτος ἐκλογές, ἀλλὰ συμβαίνει τὸ ἀντίθετο καὶ βρίσκεται περισσότερο ἀπομονωμένος στὸν κόσμο, μὲ ἀπρόβλεπτο μέλλον.