Οἱ ἑορτασμοὶ τῆς Πρωτομαγιᾶς ἐμφανίσθηκαν προχθὲς σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο καὶ στὴν Ἑλλάδα φυσικά, ἀλλὰ ὅλο καὶ σὲ χαμηλότερο τόνο, ἑκατὸν πενῆντα χρόνια περίπου, μετὰ τὶς γνωστὲς αἱματοβαμμένες διαδηλώσεις τοῦ Σικάγου· εἶχαν ἱστορικὴ σημασία οἱ ἐξεγέρσεις ἐκεῖνες, καθὼς σήμαιναν τὴν ἐκρηκτικὴ ἀντίδραση τῶν ἐργατῶν, κατὰ τῆς ἐξουθενωτικῆς ἐκμεταλλεύσεώς τους ἀπ’ τὸν ἄγριο καπιταλισμό. Συνέβαλαν τὰ μάλα στὴν ἁπάλυνση τῶν συνθηκῶν ἐργασίας καὶ στὶς κατακτήσεις τῆς ἐργατικῆς τάξεως, πάντα ὅμως στὰ πλαίσια τῆς βιομηχανικῆς ἰδεολογίας, τῆς ἀπολύτου προσαρμογῆς τῶν παραγωγικῶν δυνάμεων στὴν μελλοντικὴ ἱκανοποίηση τοῦ ἐργαζομένου, μὲ τὴν διανομὴ τοῦ πλούτου· ἀλλὰ λένε ἐλάχιστα στὴν ψηφιακὴ ἐποχή, ὅταν αἴτημα εἶναι ἡ ἔμφαση στὸ παρόν, στὴν δημιουργικότητα τοῦ ἀνθρώπου…