Ἡ ἀδυναμία τῆς Δύσεως, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, καταγραφῆς τῶν διεθνῶν ἀνακατατάξεων, ἔστω καὶ μόνο θεωρητικῶς, εἶναι ἐμφανέστατη, μὲ ἄγνωστες τὶς ἐπιπτώσεις της· ἡ ἀνθρωπότης εἶναι ἄλλη πλέον σήμερα, χωρὶς νὰ γνωρίζουμε ἀκόμη τὶς πραγματικὲς συνθῆκες της μετὰ τὸν τερματισμό του. Οἱ Ἀμερικανοὶ σχεδίασαν καὶ ἐπέβαλαν τὴν ἐμπλοκὴ τῆς Ρωσίας στὴν εἰσβολή της -καταδικαστέας ἀσυζητητὶ καὶ ὁπωσδήποτε εἰς βάρος της, ἐπειδὴ δὲν εἶχε προλάβει καὶ τὸ πραξικόπημα πρὸς ὀκταετίας στὸ Κίεβο, ὅπως ἰσχυρίζεται τουλάχιστον- καὶ τὸν ἐγκλωβισμὸ τῆς Εὐρώπης στὴν ἀτλαντικὴ μεταπολεμικὴ ὑποταγή· ἔτσι πῆγε περίπατο, ἡ αὐτόνομη ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική της, ὅπως καὶ ἐπλήγη -σὲ ποιὸ βαθμὸ θὰ φανεῖ στὸ μέλλον- ἡ διεθνὴς ἀποδοχὴ τοῦ εὐρώ, ἀλλὰ καὶ ὑφίσταται βαθύτατο τραῦμα ἡ γερμανικὴ βαρειὰ βιομηχανία, καθὼς καὶ ἐκείνη τῶν ἄλλων χωρῶν της· ἡ Εὐρώπη εἶναι ἄλλη σήμερα καὶ χρειάζεται τὴν ἀναδιάρθρωση τῆς παραγωγικῆς της ὑποδομῆς καὶ τὴν ἐπαναχάραξη τῶν διεθνῶν της σχέσεων, ἐὰν ἐπιθυμεῖ τὴν αὐτόνομη παγκόσμια ἀναγνώρισή της, διαφορετικὰ ἐκπίπτει σταδιακά, σὲ ἀτλαντικὴ ἀποικία. Τὸ χειρότερο γι’ αὐτὴν εἶναι, ὅτι δὲν διαθέτει οὔτε πνευματικὴ ἡγεσία αὐτονόμου κριτικῆς καὶ σκέψεως· τὸ παραμύθι τοῦ δυτικοῦ κοινοβουλευτισμοῦ δὲν πείθει καὶ πολύ, ὅπως φαίνεται κι ἀπ’ τὴν ἐκτόνωση τῆς φιλοουκρανικῆς διαθέσεως τῶν λαῶν της.
Ἡ περίοδος αὐτὴ δὲν ἔχει περιθώρια ἀντοχῆς, καθὼς σχολιάζεται ἀπ’ τοὺς ἐλαχίστους σοβαροὺς ἀναλυτές της, ὅσους ἔχουν ἐπιτύχει τὴν ἀπαλλαγή τους ἀπ’ τὶς παρωπίδες τῆς ἰδεολογικῆς τους προσηλώσεως· ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση, μαζὶ μὲ τὴν ἀνάπτυξη καὶ διεθνῆ παρουσία τῆς Κίνας καὶ τῶν Ἰνδιῶν, ἔχουν διαμορφώσει ἕναν ἄλλο κόσμο, πέραν ἐκείνου τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ὑπὸ τὴν ἀμερικανικὴ κυριαρχία. Ὁ κόσμος εἶναι πολυπολικὸς καὶ ἐπιβάλλει τοὺς ρυθμούς του, ὅσο κι ἂν ἀδυνατοῦν νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν αὐτὸ οἱ Δυτικοί· ἀποδεικνύουν ἔτσι τὸ πόσο μονοσήμαντοι εἶναι στὴν σκέψη τους καὶ ἀδύναμοι καταγραφῆς γεγονότων πέραν τῆς λογικῆς τους. Γρήγορα ὅμως τὸ ὑφίστανται στὴν καθημερινότητά τους, μὲ δύο τουλάχιστον μορφές· τὶς χειρότερες οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις τοῦ πολέμου στὴν οἰκονομία τους παρὰ στὴν Ρωσία καὶ στὴν ἀπώλεια καὶ ἐπαφῆς μὲ τοὺς Ἀναδυομένους, καθὼς ὅλοι τους σχεδὸν ἐτάχθησαν ἀναφανδὸν στὸ πλευρὸ τῆς Μόσχας. Ἡ κοντόθωρη λογική τους δὲν τοὺς ἐπέτρεψε τὴν ἔστω καὶ πρόχειρη καταγραφὴ τῶν ἀλλαγῶν στὸν παλαιὸ τρίτο κόσμο κι ἔτσι ἐξεπλάγησαν, ὅπως μὲ τὴν Ἰνδονησία, ποὺ δὲν ἀπεδέχθη τὴν ἐξαίρεση τοῦ Ρώσου προέδρου ἀπ’ τὴν διάσκεψη κορυφῆς τῶν Εἴκοσι Μεγάλων, ὅπως μετ’ ἐπιτάσεως ζητοῦσε ἡ Οὐάσιγκτον· εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν μεταπολεμικὴ ἐποχὴ ποὺ οἱ Ἠνωμένες Πολιτεῖες ὑφίστανται παρόμοια ἀποδοκιμασία, ἀπὸ χώρα φιλική τους, ὅπως πίστευαν.
Στὴν Ἑλλάδα, τὰ πράγματα κατατάσσονται στὶς χειρότερες δυτικὲς ἀντιδράσεις· ἡ κυβέρνηση ταυτίσθηκε μὲ τὴν Ἀμερική, ὅταν δὲν εἶχε καὶ ἄλλες ἐναλλακτικὲς ἐπιλογές, λόγῳ τῆς ἀμέσου τουρκικῆς ἀπειλῆς· ἡ ἀντιπολίτευση σύσσωμη ἀκολούθησε καὶ ὑπερακόντισε, χωρὶς τὴν τήρηση οἱουδήποτε προσχήματος. Ἀπέδειξε, ὅτι εἶναι ἀμερικανολάγνα, μὲ πρῶτον τὸν Ναπολεοντίσκο, ὁ ὁποῖος, ὡς ἀρχηγὸς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὄφειλε παρουσιάσαι κάποιες διαφοροποιήσεις καὶ γιὰ ἐθνικὲς λόγους, αὐτὸ ἐπιβάλλει ἡ ἱστορία μας· τὸ ἐρώτημα εἶναι, τὸ πῶς θὰ διαμορφώσουν τὴν στάση τους τὴν ἑπομένη τοῦ πολέμου. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἐμφανίζεται ταυτισμένος μὲ τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ μὲ τὶς προοπτικὲς ἀνακάμψεως τῆς εὐρωπαϊκῆς παρουσίας, ὁπότε ἴδομεν· εἶναι ἀρκετὰ δύσκολο ἡ συνέχιση τῆς Εὐρώπης, ὡς ὑποτακτικῆς τῆς Ἀμερικῆς, κάτι θὰ γίνει, ἔστω κι ἂν ὁ δρόμος εἶναι μακρὺς καὶ ἀρκετὰ δύσβατος. Ἡ χειρότερη πλευρὰ στὴν χώρα μας εἶναι ἡ δουλικότατη ἐμφάνιση τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας της, δηλαδὴ αὐτῆς ποὺ προβάλλετα ὡς πνευματικὴ ἡγεσία, στὰ γράμματα, στὶς τέχνες καὶ στὸν τύπο· σχεδὸν οὐδεμία φωνὴ ἐμφανίσθηκε, ἔστω καὶ μὲ προσχηματικὴ ἀντικειμενικὴ θεώρηση τοῦ πολέμου, καὶ πολὺ περισσότερο μὲ ἀναφορὰ τουλάχιστον στὸν Θουκυδίδη, γιὰ τὴν διαφορὰ τῆς ἀφορμῆς καὶ τῶν αἰτίων ἑκάστου πολέμου. Κι αὐτό, ἐνῶ στὸν ἁπλὸ Ἕλληνα, στὸ καφενεῖο καὶ στὴν ταβέρνα ἄλλη εἶναι ἡ ἐπικρατοῦσα γνώμη. Ἂς τὴν παρακολουθήσουν, ἐπφανειακὰ ἔστω…