Ἡ ἀναγνώριση τῶν Ἀναδυομένων, ὡς αὐτονόμου διεθνοῦς παράγοντος, γίνεται ἀποδεκτὴ ἀπ’ τὸν δυτικὸ κόσμο, τοὺς Ἀγγλοσάξωνες περισσότερο, ἐπειδὴ οἱ Ἀνατολικοί, Ρῶσοι καὶ Κινέζοι, εὐνοοῦν τὴν ἀνάδειξή τους· ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος ἦταν ἡ ἀφορμή, ἀλλὰ αἰτία εἶναι ἡ περιφρόνηση μέχρι ταπείνωσή τους ἀπ’ τοὺς Δυτικοὺς καὶ μετὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἀνεξαρτησίας τους, χωρὶς οὐσιαστικὸ σεβασμό της. Ἡ πρόσκληση τοῦ προέδρου τῆς Ἰνδονησίας, ὡς προεδρευούσης τῶν Εἴκοσι Μεγάλων, γιὰ συμμετοχὴ καὶ τοῦ Βλαδιμήρου Ποῦτιν, στὴν διάσκεψη κορυφῆς τους, παρὰ τὴν δημόσια δέσμευση τοῦ Τζὸ Μπάιντεν γιὰ ἀποκλεισμό του, θεωρεῖται ἱστορικὴ καμπή· δεύτερο παράδειγμα εἶναι, ἡ ἄρνηση τῶν Ἰνδιῶν, γιὰ ταύτισή τους μὲ τὴν Δύση κατὰ τῆς Μόσχας, παρὰ τὶς βρεταννικὲς πιέσεις καὶ κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ναρέντρα Μόντι στὸ Βερολίνο. Μάλιστα, μερικές, ὅπως τὸ Ἰράν, προμηθεύουν τὴν Ρωσία μὲ ὅλα τὰ παραγωγικὰ μέσα ποὺ ἐντάσσονται στὶς κυρώσεις τῶν Δυτικῶν…