Ὁ Γερμανὸς καγκελάριος ἦταν πειστικώτατος στὴν συνέντευξή του, γιὰ τὴν κατάσταση στὴν χώρα του καὶ στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ ἀρκετὰ ἀνεπαρκής, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ὑπαρξιακοῦ εὐρωπαϊκοῦ προβλήματος· ἡ μοναδικὴ κύρια ἐπισήμανσή του εἶναι, ἡ προσπάθειά του, γιὰ ἀποτροπὴ πυρηνικοῦ πολέμου, ἡ ὁποία καὶ βαρύνει κυρίως τὸν γαλλογερμανικὸ ἄξονα. Ἀλλά, δὲν ἐπέδειξε τὸν ἴδιο δυναμισμό, γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ πολέμου καὶ τὴν προάσπιση τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τῆς Εὐρώπης· ὁπωσδήποτε ἔρχονται μαῦρες μέρες γιὰ τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς, μὲ σημαντικὴ ὑποχώρηση τῆς μεταπολεμικῆς εὐμαρείας τους, ἀλλὰ καὶ χωρὶς οὐσιαστικὲς προοπτικὲς γιὰ τὸ μέλλον. Ἔνα γνωρίζουν οἱ ἁπλοὶ Εὐρωπαῖοι -ὄχι ἡ πνευματική τους ἡγεσία, καθὼς αὐτὴ ὑπνώττει τὸν ὕπνο τοῦ δικαίου τῆς δυτικῆς παγκοσμίου ὑπεροχῆς-, ὅτι, μὲ τὴν ἑκουσία ἀτλαντικὴ ὑποδούλωση δὲν ἔχουν μέλλον καὶ ὡς δυτικὸς κόσμος καὶ ὡς Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Μοναδικὴ ἐλπίδα παραμένει πλέον ἡ γαλλεγερμανικὴ διάσκεψη κορυφῆς…