Οἱ πρῶτες ἐρωτήσεις γιὰ τὴν ἀπόλυτη ταύτιση τῆς Εὐρώπης στὴν ἀτλανικὴ συμμαχία, στὸ θέμα τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, τίθενται ἀνοικτὰ ἀπὸ πολλοὺς πολιτικοὺς καὶ διανοητές της· τὸ κύριο ἐρώτημα εἶναι ἡ ὑπερβολὴ τῶν κυρώσεων καὶ ἡ φανατισμένη ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα, χωρὶς ἀξιολόγηση τῆς ἱστορικῆς διαστάσεώς της. Πρὶν ἀκόμη ἀπ’ τὴν θέσπιση τῶν κυρώσεων, ὅλες οἱ εὐρωπαϊκὲς κυβερνήσεις ἔσπευσαν στὴν καταδικὴ τῆς εἰσβολῆς, ὡς ὄφειλαν, ἀλλὰ μὲ χαρακτηρισμοὺς ὑπερβολικοὺς τουλάχιστον καὶ χωρὶς τὴν ἀξιολόγηση τῶν αἰτίων τοῦ πολέμου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιπτώσεων τῶν κυρώσεων στὶς οἰκονομίες τους· ἀντέδρασαν ὡς μαθητευόμενοι μάγοι, παρὰ τὶς προειδοποιήσεις τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας, κυρίως πρὸς τὴν γερμανικὴ κυβέρνηση. Τώρα διαπιστώνουν, ὅτι πρῶτο θῦμα εἶναι ἡ εὐρωπαϊκὴ βιομηχανία, καὶ κυρίως ἡ βαρειά, ἡ ὁποία ἀδυνατεῖ προσαρμόσαι τὴν παραγωγή της σὲ πενταπλάσιες καὶ ἄνω τιμὲς ἐνεργείας. Δηλαδή, ὁ ἀμερικανικὸς στόχος γιὰ ἐξασθένιση ἢ ὑπερχρέωση τῆς γερμανικῆς βιομηχανίας, ἐπετεύχθη…