Ἡ ἀντοχὴ τῶν οἰκονομιῶν στὴν ἐνσωματωθεῖσα ἤδη στὴν παγκόσμια οἰκονομία κρίση εἶναι τὸ ζητούμενο τῶν ἐγκύρων παρατηρητῶν της· στὶς Ἀμερικὴ καὶ Βρεταννία ἡ ὕφεση ἦταν τὸ πρῶτο τρίμηνο, 1,4-2%, καὶ ὁ πληθωρισμὸς γύρω στὸ 8,5%, ἔναντι μηδὲν στὴν Εὐρώπη καὶ 7,5%. Ἡ ἀντοχὴ τῶν δύο πλευρῶν εἶναι διαφορετική, ἂν καὶ πλήττεται ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, ἡ βαρειὰ γερμανικὴ βιομηχανία, καθὼς οἱ Γερμανοὶ βιομήχανοι πιστεύουν πλέον, ὅτι αὐτὸς ἦταν ὁ κύριος στόχος τῆς μεθοδεύσεως τοῦ πολέμου ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον καὶ γι’ αὐτὸ στρέφονται εὐθέως κατὰ τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι ὑπονομεύει, ἔστω καὶ ἀκουσίως, τὴν οἰκονομία αὐτονομία τῆς Εὐρωζώνης, καθὼς ἀποδυναμωνεται καὶ τὸ εὐρώ, μὲ τὴν πολιτικὴ αὐτὴ· ὁ δεύτερος παράγων μετράει ἐπίσης, ἡ ρωσικὴ συμμετοχὴ στὴν ἐνέργεια εἶναι ἀναντικατάστατη στὴν παγκόσμια ἀγορά, ὅπως καὶ ἐκείνη στὰ δημητριακὰ καὶ στὰ φυτοφάρμακα καὶ λιπάσματα, κι ὅποιος ἀντέξει στὸ μέλλον…