Ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἔκανε τὸ τολμηρὸ βῆμα κι ἐπέλεξε γιὰ πρωθυπουργό, τὴν Ἐλαζαμπὲθ Μπόρν, σοσιαλιστικῆς καὶ οἰκολογικῆς προελεύσεως καὶ ὑπουργοῦ τοῦ ἰδίου καὶ τοῦ Φρανσουὰ Ὁλλάντ· ἡ ἐπιλογὴ ἦταν ἀναμενόμενη καὶ ὁ λόγος εἶναι, ἡ προσέλκυση ἀριστερῶν καὶ οἰκολόγων στὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς τοῦ Ἰουνίου, μὲ τὴν ἐξαγγελία τοῦ προγράμματός της ἐντὸς τῶν ἡμερῶν. Οἱ δημοσκοπήσεις προβλέπουν ἱκανὴ πλειοψηφία τοῦ προέδρου, διασφαλίζοντάς του τὴν ἄνεση τῆς νέας πενταετίας του· τὸ ἐρώτημα τῶν γαλλικῶν πολιτικῶν κύκλων δὲν εἶναι τόσο τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα, ὅσο τὰ εὐρωπαϊκά, καθὼς ἐπιχειρεῖ τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς πολιτῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ ἡ ἀνταπόκριση δὲν εἶναι ἀρκετὰ εὐνοϊκή. Πάντως, οἱ Εὐρωπαῖοι ἀναμένουν νέες πρωτοβουλίες του καὶ προσπάθειες ἀπεγκλωβισμοῦ τῆς Γερμανίας ἀπ’ τὶς πολύπλοκες ἐσωτερικές της δεσμεύσεις.