Ἡ διεύρυνση τῆς ἀτλαντικῆς συμμαχίας, συνοδευομένης ἀπ’ τὴν ἀνέγερση τείχους μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, χειροτέρου ἐκείνου τοῦ σιδηροῦ παραπετάσματος, ἔχει διαμορφώσει πρωτόγνωρες συνθῆκες στὴν παγκόσμια σκηνή· ὁ διχασμὸς δὲν εἶναι μόνο πολιτικός, ἀλλὰ καὶ οἰκονομικὸς καὶ πολιτιστικός, τὰ πνευματικὰ ἔργα τῶν Ρώσων ἀπαγορεύθηκαν στὸν δυτικὸ κόσμο. Ἔτσι, κινδυνεύουμε κι ὅταν διαβάζουμε Ντοστογιέφσκυ, Τολστόι, Ποῦσκιν, ἡ ἀκοῦμε Τσαϊκόσφκυ καὶ παρακολουθοῦμε Ἀϊζενστάιν ἢ Τσαρκόφσκυ· τὸ χειρότερο εἶναι ἡ καλλιέργεια νοοτροπίας μονίμου ἐχθρότητος κατὰ τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ. Δηλαδή, ὑποστηρίζουν νουνεχεῖς φωνὲς στὴν Εὐρώπη, θὰ ἀποκοποῦμε μονίμως ἀπ’ τὴν μισὴ ἤπειρο; Ἀλλιῶς, ἀντέχει ἡ γηραιὰ ἤπειρος χωλὴ γιὰ τὴν ἐπιβίωσή της; Ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ δὲν ἀπαντάει στὰ ἐρωτήματα αὐτά, ἀλλὰ καὶ δὲν ἀσχολεῖται μαζί τους, καθὼς ὑπηρετεῖ ἀποκλειστικὰ τὰ ἀμερικανικὰ συμφέροντα…