Οἱ ἀντιδρασεις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῡ στὰ πρωτοφανῆ οἰκονομικὰ καὶ ἐθνικὰ προβλήματα χαρακτηρίζονται, ἀπ’ τὴν σύνεση καὶ τὴν ἀποφασιστικότητά του γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους, χωρὶς ἴχνος πανικοῦ καὶ φοβίας, ἀλλὰ μὲ ἔκδηλη τὴν ἐμπιστοσύνη του πρὸς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη καὶ τὴν κυβέρνηση· γνωρίζει, ὅτι αὐτὰ δὲν προέρχονται ἀπὸ κυβερνητικὴ εὐθύνη, ἀμέλεια ἢ ἀδυναμία κατανοήσεώς τους. Ἀλλὰ σφίγγει τὰ δόντια καὶ συνεχίζει τὴν καθημερινότητά του, παρὰ τὴν καταστροφολογία τοῦ Ναπολεοντίσκου, τὴν ὁποία περιφρονεῖ, ὅπως δείχνει, ὡς ἐθνικὴ ἐνδοτικότητα σὲ τόσο κρίσιμες στιγμές· σὲ ἀντίστοιχες περιπτώσεις, πρὶν λίγα χρόνια, πολλοὶ ἔτρεχαν στὰ καταστήματα καὶ προμηθεύονταν τρόφιμα, ἀλλὰ τώρα δὲν «τρόμαξε» κανείς, παρὰ μόνο ἀκοῦς τὴν κριτική τους, στὰ καφενεῖα, στὶς ταβέρνες καὶ στὶς πλατεῖες, γιὰ τὴν ἀπουσία ὑπευθύνου λόγου ἀπ’ τὴν ἀντιπολίτευση. Μάλιστα αὐτὴ ἡ στάση εἶναι πιὸ ὑπεύθυνη ἀπ’ τοὺς περισσότερους ευρωπαϊκούς λαούς, παρ’ ὅτι δὲν ἀντιμετωπίζουν αὐτοὶ ἐθνικὰ προβλήματα…