Ἡ εὐθεῖα καταδίκη ὑπὸ τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν τῶν τουρκικῶν προκλήσεων εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος, γιὰ τὴν σθεναρὴ προάσπιση τῶν συνόρων μας, ὡς εὐρωπαϊκῶν καὶ ἐθνικῶν, ἦταν ἀναμενόμενη· ὁ Γάλλος πρόεδρος δὲν ἐξέφραζε μόνο τὴν χώρα του, ἀλλἀ καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, καθὼς ἀσκεῖ τὴν προεδρία της τὸ τρέχον ἑξάμηνο, δηλαδὴ τὸ σύνολο τῶν ἑταίρων, ἀκόμη κι ὅσων δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα εὐθείας διαφοροποιήσεως ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ πολιτική. Ἡ Εὐρώπη ἔστειλε δύο μηνύματα, πρὸς τὴν Τουρκία, ὅτι δὲν θὰ παραμείνει ἀδιάφορη σὲ περίπτωση κλιμακώσεως τῶν προκλήσεων, καὶ πρὸς τρίτους, ὅτι ἡ αὐτόνομος ἐξωτερικὴ πολιτική της εἶναι ζῶσα καὶ οὐσιαστική. Δύσκολα πολὺ δύναται ἡ Ἄγγκυρα ἀγνοῆσαι τὶς προειδοποιήσεις αὐτές, καθὼς ἀφορᾶ τὴν ἔκφραση τῆς Εὐρώπης, χωρὶς οὐδεμία ἀμφιβολία, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὅποιους τρίτους· χρειάζονταν οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ τὴν τόνωση τῆς αὐτοπεποιθήσεώς τους, ἐπειδὴ ἡ κυριαρχία τῆς ἀτλαντικῆς προπαγάνδας ἐνοχλεῖ.