Στὸ Ντόνμπας οἱ συγκρούσεις ὁδηγοῦν στὴν τελικὴ διευθέτηση τοῦ μετώπου, μὲ τὴν ὑποχώρηση τῶν οὐκρανικῶν δυνάμεων καὶ τὴν ἐπικράτηση τῶν ρωσικῶν· ἀκόμη κι ὁ πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ, ὅτι αὐτὸ εἶναι θέμα χρόνου, ἐνῶ φαίνεται, ὅτι ἡ δυτικὴ βοήθεια ἢ φθάνει πολὺ ἀργὰ ἢ ἔρχεται στὰ χέρια τῶν στρατιωτῶν ἕνα μικρὸ μόνο μέρος της. Οἱ ἐκτιμήσεις ὅλων συγκλίνουν στὸ ὅτι εἶναι δεδομένη πλέον ἡ κατάληψη τοῦ Σεβεροντονέσκ καὶ τῆς περιοχῆς, καθὼς οἱ μάχες διεξάγονται πλέον ἐντὸς τοῦ ἀστικοῦ ἱστοῦ· ἡ ἔκτακτη ἀποστολὴ ἀμερικανικῶν ρουκετῶν πολλαπλῶν στόχων δὲν εἶναι βέβαιο, ὅτι θὰ προλάβει τὶς ἐξελίξεις, ἂν τελικὰ φθάσουν στὴν περιοχή, καθὼς δὲν ἐλέγχονται οἱ προσβάσεις της ἀποτελεσματικά. Ὁ δρόμος τῶν διαπραγματεύσεων θεωρεῖται πλέον ἡ μοναδικὴ διέξοδος, περισσότερο γιὰ τὸν δυτικὸ κόσμο κι ὀλιγώτερο γιὰ τοὺς Ρώσους, καθὼς αὐτοὶ ἔχουν προσαρμόσει ἀρκετὰ τὴν οἰκονομία τους…