Οἱ πρωτοφανεῖς ἐπιθέσεις τοῦ Τούρκου προέδρου, μὲ ἀφορμὴ τὴν κουρδικὴ τρομοκρατία, ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ, κατὰ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ Γαλλίας, Γερμανίας, Ὁλλανδίας, Ἀμερικῆς καὶ ΝΑΤΟ, μὲ ἐπῳδὸ τὴν κατάρρευση τῆς Δύσεως, γεννᾶ ἄλλον προβληματισμὸ στοὺς ἀτλαντικοὺς κύκλους· αὐτοὶ θεωροῦσαν ὡς αὐτονόητο σύμμαχο τὴν Ἄγκυρα καὶ τὴν εὐνοοῦσαν πάντοτε προκλητικὰ εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδὴ τὴν ἐκλάμβαναν ὡς τὸ προκεχωρημένο φυλάκιό τους στὴν περιοχή, κατὰ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως μεταπολεμικὰ καὶ τῆς Ρωσίας καὶ τοῦ Ἰρὰν πρόσφατα. Πολλὰ ὅμως δείχνουν τώρα, ὅτι ἔχουν ἀλλάξει ἢ ἀλλάζουν ριζικὰ τὰ πράγματα παγκοσμίως καὶ στὴν περιοχή· ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν δὲν κρύπτει τὸν ἀναθεωρητισμό του πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, εἴτε διὰ λόγους προσωπικῆς ἐπάρσεως, εἴτε λόγῳ τῆς πορείας τῶν γεγονότων, καθὼς ἀπέτυχε στὴν ὀθωμανική του μετουσίωση. Στὴν Δύση ἐμφανίζονται οἱ πρῶτοι προβληματισμοί, μὲ ἔγκυρες ἀναλύσεις, καὶ κύριο στόχο, ὄχι τὴν Ἄγκυρα, ἀλλὰ τοὺς ὑποστηρικτές της…