Σὲ περίοδο ἀνατάσεως ἔχει εἰσέλθει ἡ Εὐρώπη, μετὰ τὴν διολίσθησή της στὴν ἀτλαντικὴ ἐπικυριαρχία τὸ προηγούμενο τρίμηνο· ἡ ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία συνήντησε τὴν γηραιὰ ἤπειρο ὑπνώττουσα, μὲ τὶς καταγγελίες γιὰ τὸ ἀνήκουστο διεθνὲς ἔγκλημα σαρώνειν τὴν κοινή της γνώμη καὶ τὶς ὑποχρεωτικὲς ἀντιδράσεις της, χωρὶς ἄλλη σκέψη, παρὰ τὴν δυτικὴ ἀλληλεγγύη καὶ τὴν ἐνίσχυση τοῦ ΝΑΤΟ. Οἱ ἐλάχιστες διαφορετικὲς φωνές, γιὰ ἀξιολόγηση καὶ τῶν αἰτίων τοῦ πολέμου, πνίγηκαν μέσα στὸν ὀρυμαγδὸ τῆς γενικῆς κατακραυγῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀκράτου εὐφορίας, ὅτι ὁδηγεῖται σὲ χρεωκοπία ἡ Ρωσία ἐντὸς δύο ἑβδομάδων, μὲ τὶς αὐστηρότατες κυρώσεις εἰς βάρος της· ὁ χρόνος κύλησε κι ἡ Μόσχα, ὄχι μόνο δὲν χρεωκόπησε, παρὰ αὐξήθηκαν τὰ δημόσια ἔσοδά της, λόγῳ τῆς ἐκτοξεύσεως τῶν τιμῶν τῶν ὑδρογονανθράκων, μὲ τὴν ὕφεση εἰσβάλουσα μεγαλοπρεπῶς στὴν Δύση, καὶ τὴν γερμανικὴ βαρειὰ βιομηχανία χωλαίνουσα. Ἄκρως ἀναγκαῖες οἱ πρωτοβουλίες της…