Οἱ δυνατότητες τῆς τεχνολογικῆς προόδου ἑκάστης χώρας ἔχουν ὡς βασικὸ κριτήριό τους, τὴν δημοσίευση εὑρεσιτεχνιῶν καὶ τὴν ἀξιολόγησή τους διεθνῶς στὴν ἐφαρμογή τους στὴν πράξη· οἱ Ἀμερικανοὶ δέσποζαν μεταπολεμικὰ στὸν κόσμο, διατηρῶντες τὴν πρωτοκαθεδρία τους καὶ διευρύνοντάς την μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση. Ἦταν γενικὴ ἡ πεποίθηση αὐτὴ κι οὐδεὶς τὴν ἀμφισβητοῦσε, ἀλλὰ τὰ πράγματα ἀλλάζουν τὰ τελευταῖα χρόνια. Ἔτσι, τὰ περυσινὰ στοιχεῖα γιὰ τὶς οἰκογενειακὲς εὑρεσιτεχνίες, ὅπως λέγονται οἱ ὁμαδικές, ἡ εἰκόνα ἄλλαξε: ἀπ’ τὶς 47000 περίπου πέρυσι, 40%, ἦταν κινεζικές, 35%, ἀμερικανικές, 9,2%, νοτιοκορεατικὲς καὶ οἱ ἄλλες στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, ἀλλὰ ἀπ’ τὶς μεγάλες ἑταιρεῖες, τὸ 14% ἀνήκει στὴν Huawei. Σχετικὰ μὲ τὰ 15 κύρια κέντρα ἀξιολογήσεως τῶν εὑρεσιτεχνιῶν, ἑπτὰ βρίσκονται στὴν Κίνα κι ἀπὸ δύο στίς, Ἀμερική, Εὐρώπη, Ἰαπωνία καὶ Νότια Κορέα. Ἡ δυναμικὴ τῶν ἐξελίξεων αὐτῶν κρίνει καὶ τὴν πολιτικὴ ἐπιρροὴ τῶν μεγάλων δυνάμεων σήμερα.