Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἐπιδεικνύει εὐθαρσῶς τὴν ἑνότητά του στὴν ἀντιμετώπιση τῆς τουρκικῆς ἀπειλῆς καὶ τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του πρὸς τὸν πρωθυπουργό, ὅπως ἐπιβάλλει τὸ ἐθνικὸ καθῆκον, ἀνεξαρτήτως τυχὸν ἐπιφυλάξεών του γιὰ ἄλλους κλάδους τῆς πολιτικῆς του· ἡ ἐμπιστοσύνη καταγράφεται ἐμφανέστατα στὴν ἀπουσία κάθε ἀνησυχίας ἢ ὑποψίας ἔστω πανικοῦ, γιὰ τυχὸν ἔκρυθμες καταστάσεις. Ἐξαίρεση ἀποτελεῖ ὁ Ναπολεοντίσκος, ὁ ὁποῖος ἀσκεῖ κριτικὴ σὲ κάθε στιγμή, γιὰ δικές του ἐνδείξεις ἀτελῶν μέτρων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνοχὴ ἐνδοτικῆς στάσεως εὐρωβουλευτῆ του· σχολιάζεται ἀρκετὰ στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα ἡ στάση αὐτή, ἀλλὰ δὲν ὑπάρχουν οὔτε γιὰ δεῖγμα Συριζαίων γιὰ ἀντίκρουση κι αὐτὸ σχολιάζεται ἐπίσης ἀπ’ τὸν κόσμο. Τὸ ἐρώτημα, εἶναι τὸ γιατὶ συμβαίνει αὐτό, ὅπως καὶ ἡ ἐμμονὴ γιὰ ἐκλογὲς τὸ Φθινόπωρο· «κι ἂν δὲν γίνουν τὸν Ὀκτώβριο καὶ γίνουν τὴν Ἄνοιξη, πάλι πρόωρες θὰ εἶναι;» ἐρωτοῦν πολλοί, ἀλλὰ χωρὶς ἀπάντηση…