Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος διέρχεται τὶς πιὸ κρίσιμες μέρες του, καθὼς στὸ μέτωπο ὑποχωροῦν οἱ κυβερνητικὲς δυνάμεις καὶ τὸ Σεβερντονὲτσκ μετράει τὶς τελευταῖες ὧρες του, ἐνῶ ἡ ἐπίσκεψη τῶν τριῶν Εὐρωπαίων ἡγετῶν στὸ Κίεβο δύναται προσφέρειν διέξοδο στὴν ἐκεχειρία· οἱ ἀντιδράσεις ὅμως τοῦ Οὐκρανοῦ προέδρου ὁδηγοῦν στὴν συνέχιση τῶν συγκρούσεων, παρ’ ὅτι ὁ ἴδιος παραπονιέται, ὅτι τελειώνουν τὰ πολεμικά του ἐφόδια καὶ τὰ ταμειακά του διαθέσιμα, μὲ νέες ἐκλήσεις πρὸς τὴν Δύση, γιὰ ταχεῖα ἀποστολὴ βοηθείας σὲ ἀμφότερα. Τὸ πρόβλημα ὅμως τὸ χειρίζεται ἡ Οὐάσιγκτον, ἡ ὁποία τὸ μόνο ποὺ δὲν ἀκούει εἶναι ἡ ἐκεχειρία, παρὰ τὶς ἀνησυχητικὲς πληροφορίες ἀπ’ τὸ μέτωπο· ὁ Τζὸ Μπάιντεν γνωρίζει ἄριστα, ὅτι, ἂν ὑποχωρήσει στὸ Οὐκρανικό, χάνει κάθε πιθανότητα ἐπικρατήσεώς του στὶς ἐνδιάμεσες ἐκλογές, ἐνῶ καὶ ἡ δημοτικότης του κατακρυλάει. Οἱ ἔγκυροι παρατηρητὲς προβλέπουν παράταση τοῦ πολέμου, μὲ τέλος, παράδοση τοῦ Κιέβου…