Ἡ ἔναρξη τῆς ἀτύπου προεκλογικῆς περιόδου ἔγινε μὲ ἀπόλυτη ἠρεμία καὶ χωρὶς τὴν ἐλάχιστη παρενόχληση τῆς καθημερινότητός μας· ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἄφησε ἀνοικτὸ τὸ ἐνδεχόμενο τῶν ἐκλογῶν στὰ μέσα τοῦ Φθινοπώρου, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν προϋποθέση τῆς ἐνδελεχοῦς ἀξιολογήσεώς του σὲ δύο μῆνες. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ, τὸ θεώρησε ὡς εὐκαιρία του, ἐπειδὴ ἀπὸ καιρὸ ζητάει ἐκλογές, ἀλλὰ χωρὶς οὐδένα ἀντίκρυσμα στὴν κοινὴ γνώμη· στὴν ἀγορά, στὶς πλατεῖες συζητήθηκε, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴν μορφὴ τῆς κομματικῆς στρατεύσεως, παρὰ ὡς ἐνδεχόμενο, τὸ ὁποῖο τὸ δέχονταν ὅλοι σχεδόν, ἀφοῦ κανένας δὲν βρισκόταν ἀντίθετος, ὡς ἐπιλογὴ τοῦ πρωθυπουργοῦ. Ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν φαίνεται νὰ συγκινεῖ τὸν κόσμο μὲ τὶς κορῶνες του, μᾶλλον τὸ ἀντίθετο, τὸν θεωροῦν ἀμετανόητο δημαγωγὸ καὶ θυμοῦνται τὶς περιπέτειες τῆς χώρας, ἐπειδὴ τὸν εἶχαν πιστέψει πρὸ ἑπταετίας· τὰ οἰκονομικὰ καὶ ἡ εἴσπραξη τῶν παροχῶν, γιὰ καύσιμα καὶ ρεῦμα, τὸν ἀπασχολοῦν περισσότερο…