Σὲ πυρετώδεις διαβουλεύσεις βρίσκονταν οἱ Εὐρωπαῖοι τὶς προηγούμενες μέρες, γιὰ τὸ σημερινὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο· γνωρίζουν, ὅτι εἶναι ἀντιμέτωποι μὲ δύο κυρίως προβλήματα, τὴν πλύση ἐγκεφάλου τῆς κοινῆς τους γνώμης, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, γιὰ ἑνιαία νατοϊκὴ στάση ἀπέναντι στὴν Ρωσία -ὅπως ὑποστηρίζεται κι ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κύκλους καὶ τὶς πρώην κομμουνιστικὲς χῶρες- καὶ στὴν ἀνάγκη ἐπιβιώσεως τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τους, μὲ πρῶτο μέλημα τὴν ἀνταγωνιστικότητα τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας τους. Τὸ δίλημμα εἶναι χειρότερο στὴν Γερμανία, καθὼς οἱ Πράσινοι καὶ οἱ Φιλελεύθεροι τῆς τριμεροῦς κυβερνήσεώς της εἶχαν ἀσπασθεῖ θερμότατα τὴν ἀγγλοαξωνικὴ προπαγάνδα πρὸ τετραμήνου, γιὰ χρεωκοπία τῆς Ρωσίας, ἀπ’ τὶς οἰκονομικὲς κυρώσεις· ἀπεδείχθησαν ἀφελεῖς τουλάχιστον καὶ διαπιστώνουν τώρα ὅτι ἀπειλεῖται ἡ οἰκονομικὴ αὐτοτέλεια τῆς Εὐρώπης, ποὺ ἴσως ἦταν κι ὁ βαθύτερος στόχος τῶν Ἀμερικανῶν, κατὰ τὴν μεθόδευση τοῦ πολέμου. Ὑποχρεωτικὰ ἀναζητοῦν διεξόδους, ἔστω καὶ βεβιασμένα στὸ τέλος…