Τὴν σκληρότερη δοκιμασία τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, στὴν σύντομη ἱστορία της καλεῖται ἀντιμετωπίσαι τὸ τρέχον Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο· οἱ ἡγέτες της ἔχουν περάσει τὸ τελευταῖο τετράμηνο, ἀπ’ τὴν εὐφορία τῆς βεβαίας χρεωκοπίας τῆς Ρωσίας, ἐντὸς δύο ἑβδομάδων, κατὰ τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο, καὶ τὴν ὑποταγή τους στὴν ἀτλαντικὴ ἀγκάλη, στὸν ἐφιάλτη τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καὶ τῆς ἀναζητήσεως τῆς ὑπάρξεώς τους στὴν διεθνῆ σκηνή. Οἱ ψευδαισθήσεις ἔπεσαν στὶς μεγάλες δυνάμεις της, Γαλλία, Γερμανία, Ἰταλία κι ἄλλες, Ἑλλάς, Ἱσπανία, Αὐστρία, Ἰρλανδία, κι ἄρχισε ἡ ἀναζήτηση διεξόδου, ἀλλὰ πολὺ δύσκολη· ἡ ἐκτόξευση τῶν ὑδρογονανθράκων φέρει, ὄχι μόνο πληθωρισμὸ καὶ ἀνεργία, ἀλλὰ ὑποσκάπτει τὴν ἀνταγωνιστικότητα τῆς βαρειᾶς της βιομηχανίας καὶ τῆς διεθνοῦς ἀποδοχῆς τοῦ εὐρὼ τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο. Ἡ σύγκληση τῶν ἀπόψεων δὲν εἶναι καθόλου εὔκολη, ἀλλὰ ἡ ἐξερεύνηση λύσεως εἶναι κατεπείγουσα. Ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἀποκλειστικὰ φέρει τὴν κυρία εὐθύνη.