Οἱ διαφορὲς προσεγγίσεως τῶν οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν προβλημάτων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἀπ’ τοὺς ἑταίρους της, μεταξὺ τῆς κοινοτικῆς συνδρομῆς καὶ τῆς ἐθνικῆς ἐπιλογῆς, διευρύνονται, μὲ τὴν πάροδο τῶν ἡμερῶν· οἱ ἐπιπτώσεις τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου εἶναι ἡ κύρια αἰτία, μὲ τὶς πληθωριστικὲς πιέσεις καὶ τὴν ἐκτίναξη τῶν τιμῶν τῶν καυσίμων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνεπάρκεια ἢ ὑστέρηση τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὶς ἀναγκαῖες παρεμβάσεις της. Οἱ διαμαρτυρίες εἶναι πληθώρα καὶ ἡ αὐτενέργεια πολλῶν κυβερνήσεων, ἀναγκαία μερικὲς φορὲς καὶ μᾶλλον ἐποικοδομητική, συνοδεύεται κι ἀπὸ ὄχι καὶ τόσο καθαρὲς πρωτοβουλίες ἄλλων· ἡ συνοχὴ τῆς Εὐρώπης δοκιμάζεται χειρότερα ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ στὴν ἑβδομηκονταετῆ ἱστορία της. Μοναδικὸ ἀντίβαρὸ στὴν δυσμενῆ αὐτὴ ἐξέλιξη ἡ ἀποδοχὴ τοῦ εὐρώ, ἀπὸ ὅλους τοὺς Εὐρωπαίους.