Οἱ ὑπόγειες διεργασίες στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση πληθαίνουν τὶς τελευταῖες μέρες, καθὼς πλησιάζει ὁ χρόνος τῆς συνεδριάσεως τῶν κορυφαίων ὀργάνων της· ἡ δυσαρμονία τοῦ ὀκταμήνου τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, ἢ μᾶλλον οἱ βαθύτατες διαφωνίες, σὲ ἐπίπεδο κοινοτικῶν ὀργάνων καὶ ἐθνικῶν κυβερνήσεων, λαμβάνει τέλος κι ἀναζητεῖται τὸ κοινὸ ἔδαφος συνεννοήσεώς τους, ὅσο δύσκολο κι ἂν εἶναι αὐτό. Ἡ ὑποταγὴ στὶς ἀτλαντικὲς ἐπιταγὲς πολλῶν πολιτικῶν καὶ ἡ δουλικότατη ἐξυπηρέτησή τους ἀπ’ τὴν ἐνορχηστρωμένη διαπλοκή, δὲν εἶχε ἀπήχηση στοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς· τρεῖς εἶναι οἱ ἀποδείξεις, πρώτη, ἡ στάση τῆς κοινῆς γνώμης πρὸς τὴν Οὐκρανία ἔχει ἀλλάξει καὶ πολλοὶ διαμαρτύρονται ἐντόνως, ἂν καὶ οὐδέποτε ἦταν ἰδιαιτέρως θερμή· δεύτερη, ἀναγνωρίζεται ἀπὸ μεγάλη μερίδα τοῦ κόσμου, ὅτι αἴτια τοῦ πολέμου ἦταν οἱ προκλήσεις ΝΑΤΟ καὶ Ἀμερικανῶν· τρίτη, παραδέχονται, ὅτι ἡ Δύση δὲν εἶναι τὸ κέντρο τοῦ κόσμου κι ὅτι χρειάζεται οὐσιαστικὴ προσέγγιση πρὸς τοὺς Ἀναδυόμενους.