Ἡ συμφωνία τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογάν, γιὰ πληρωμὴ 25% τῆς προμηθείας ρωσικοῦ φυσικοῦ ἀερίου σὲ ρούβλια, θεωρεῖται ἀπὸ ἔγκυρους κύκλους, ὡς θανατηφόρο βέλος κατὰ τοῦ δολλαρίου, μὲ ἄγνωστες τὶς ἐπιπτώσεις στὴν τουρκικὴ οἰκονομία· πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη ἔνταξη νατοϊκῆς χώρας στὸ σύστημα συναλλαγῶν τῶν Ἀναδυομένων, ὁπότε δημιουργεῖται προηγούμενο, σὲ περίοδο μάλιστα ἀδυναμίας τοῦ ἀμερικανικοῦ νομίσματος. Ἡ Οὐάσιγκτον καὶ τὸ ΝΑΤΟ εἶναι ὑποχρεωμένοι ἀντιδράσαι καὶ μάλιστα πολὺ αὐστηρά, ἐὰν ἐπιθυμοῦν ἀποτρέψαι τὴν διάχυση τοῦ φαινομένου καὶ σὲ ἄλλες χῶρες· τὸ πῶς εἶναι δικό τους πρόβλημα, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε θὰ ἑστιάζεται σὲ οἰκονομικὰ μέτρα. Οἱ ἀντιδράσεις τῶν τουρκικῶν οἰκονομικῶν κύκλων εἶναι τὸ δεύτερο, ἐπειδὴ ὅσο κι ἂν κολακεύεται ὁ πρόεδρός τους γιὰ τὶς διεθνεῖς του ἐπιτυχίες, οἱ συναλλαγές τους, ἀπὸ ποσοτικῆς καὶ ποιοτικῆς πλευρᾶς διεξάγονται μὲ τὴν Δύση· ἔχουν τὴν ἄνεση τῆς ἀντοχῆς στὶς συνέπειές τους; Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐρώτημα.