Ἡ ἀνάδειξη τοῦ διεθνοῦς ρόλου τῆς Εὐρώπης ἀποτελεῖ ἀπαίτηση ἀπὸ πολλὲς κυβερνήσεις της καὶ περισσότερους ἀνεξάρτητους σχολιαστές της· οἱ διαμαρτυρίες, ὅτι ἀρκετὰ κράτησε ἡ ἀτλαντικὴ «πανστρατιὰ» γιὰ τὴν Οὐκρανία, ἀλλὰ χωρὶς ἀποτελέσματα, μὲ μοναδικὰ ὅμως τὴν ὕφεση καὶ τὴν ἀκρίβεια στὴν γηραιὰ ἤπειρο, κλιμακώνοντσι. Οἱ παρεμβάσεις τοῦ Ζοζὲφ Μπορὲλ πρὸς τὴν Τουρκία, γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν ἑλληνικῶν συνόρων δὲν πείθουν καὶ πολύ, καθὼς ἠχοῦν ἀκόμη στὰ αὐτιά μας οἱ φιλοτουρκικές του θέσεις καὶ ἡ ἀπαίτηση ἀπ’ τὴν Ἀθήνα, γιὰ διάλογο μὲ τὴν Ἄγκυρα· ὁπωσδήποτε, γιὰ τὸν φανατικὸ ἀτλαντιστὴ κι ἐλάχιστα εὐρωπαϊστὴ αὐτὸ εἶναι κάτι, ἀλλὰ δείχνει ἀπ’ τὴν ἄλλη, τὸ πόσο ἀπόμακρη ἀπ’ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἀλληλεγγύη εἶναι πολλοὶ παράγοντες τῶν Βρυξελλῶν. «Ὁ λύκος τρίχα ἀλλάζει κι ὄχι μυαλό»…