Ἡ χθεσινὴ ταλαιπωρία τῶν Ἀθηναίων ἀπ’ τὴν ἀπεργία τῶν ΔΕΚΟ –ἡ ὁποία ταλαιπωρία κράτησε μόνο τὶς πρῶτες πρωινὲς ὧρες, ἐνῶ στὴν συνέχεια ἡ κατάσταση ἦταν ὁμαλὴ καὶ περισσότερο ἀπ’ τὶς ἄλλες καθημερινές-, ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ὑποταγῆς τῶν συντεχνιῶν στὰ ἀριστερὰ κόμματα· οἱ προνομιοῦχοι συνδικαλιστὲς ὑπηρέτησαν τὰ ἀφεντικά τους, καθὼς αὐτὰ προσπαθοῦν νὰ ἀντισταθμίσουν τὴν πολιτική τους ἀποτυχία, γιὰ πόλωση καὶ διχασμό, μὲ ἐργατικὲς κινητοποιήσεις. Ἀλλά, οὔτε ἐργατικὲς κινητοποιήσεις ἔγιναν, ἀφοῦ καὶ ἡ συγκέντρωσή τους εἶχε μαζέψει μόλις μερικὲς δεκάδες. Ἡ ἀλλαγὴ τοῦ νόμου εἶναι ἐπιβεβλημένη, ὄχι μόνο γιατὶ ὁ παλαιὸς ἀπέβλεπε στὴν διαιώνιση τῶν συνδικαλιστικῶν προνομίων, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ οἱ σημερινὲς συνθῆκες ἐργασίας δὲν ἔχουν οὐδεμία σχέση μὲ τὶς προηγούμενες, κυρίως μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιοποιήσεως· αὐτὸ τὸ γνωρίζουν καὶ οἱ προσλαμβανόμενοι στὶς ΔΕΚΟ, οἱ ὁποῖοι κι ὁμιλοῦν ἄλλη γλῶσσα ἀπ’ τοὺς ἐργατοπατέρες συναδέλφους τους στὶς ἐπιχειρήσεις…