Ἡ ἀπάντηση τῆς Εὐρώπης στὶς τουρκικὲς προκλήσεις κατὰ τῆς Ἑλλάδος ἦταν ἔμμεση μόνο κι ὄχι ἄμεση, χάρις στὴν ἐντόνως ἐπικριτικὴ δήλωση τοῦ Ὄλαφ Σόλτζ, γιὰ τὴν πρόσδεση τῆς Τουρκίας στὸν Ὀργανισμὸ Συνεργασίας τῆς Σαγκάης, μετὰ τὴν συνάντηση μὲ τὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, ἐνῶ ἀπουσίασε ἡ Ἐπιτροπή, καὶ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀπέφυγε συνάντηση μαζί του· ἡ ἀμηχανία καὶ διστακτικότης τῶν Εὐρωπαίων μεταφέρθηκε καὶ στὸν ΟΗΕ, ὅπου δὲν ἔκαναν οὔτε τὴν τυπικὴ ἔστω συνεργασία συντονισμοῦ τῆς παρουσίας τους σὲ ἐπίπεδο ὑπουργῶν Ἐξωτερικῶν κι οὔτε ἔγινε ἐκείνη τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος. Ἡ Εὐρώπη χωλαίνει καὶ μάλιστα ἀρκετά, ἐνῶ βρίσκεται πάντα μερικὰ βήματα πίσω ἀπ’ τὰ γεγονότα, ὅπως μὲ τὶς νέες ἐξαγγελίες τοῦ Ρώσου προέδρου, γιὰ μερικὴ ἐπιστράτευση καὶ δημοψήφισμα στὸ Ντόνμπας· τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα Γερμανίας, μὲ τὴν ἀδυναμία χαράξεως δυναμικῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς εἶναι τὸ μεγάλο ἐμπόδιο, μὲ τὶς ἰταλικὲς ἐκκρεμότητες στὴν σειρά.