Ἡ ἀναταραχὴ συνεχίζεται στὸ Ἰράν, μὲ τὶς διαδηλώσεις τῶν νέων στὴν πρωτεύουσα καὶ πολλὲς πόλεις· τὸ πρόβλημα εἶναι, τὸ πόσο θὰ ἀντέξουν οἱ νέοι στὴν ἀπηνῆ κατασταλτικὴ δύναμη τοῦ θρησκευτικοῦ καθεστῶτος. Πρὸς τὸ παρὸν φαίνεται, ὅτι ἀντέχουν ἀρκετὰ κι ἔχουν τὴν βοήθεια τῶν μεγαλυτέρων σὲ πολλὲς ἐκδηλώσεις τους· ἀλλὰ ἡ κυβέρνηση χρησιμοποιεῖ ἐθνικιστικὰ συνθήματα, μὲ σκοπὸ τὴν ἀπομόνωση τοῦ κινήματός τους ἀπ’ τὰ εὐρύτερα λαϊκὰ στρώματα, ὅπως ὅτι εἶναι ὄργανα τῶν Ἀμερικανῶν, γιὰ τὴν ὑποταγὴ τῆς Περσίας στὰ σχέδιά τους κι αὐτὰ φαίνεται ὅτι ἔχουν ἀπήχηση στὸν κόσμο. Ταυτοχρόνως, τὸ κίνημα ἐμφανίζεται, χωρὶς ἑνιαία καθοδήγηση καὶ συντονισμὸ τῆς δράσεώς του, κάτι ποὺ θεωρεῖται μεγάλη ἀδυναμία του· ἡ ἀνατροπὴ κάθε αὐταρχικοῦ καθεστῶτος χρειάζεται σχέδιο, γιὰ μακροχρόνια πρκτικὴ καὶ ἑνιαία δράση στὶς ἐκδηλώσεις τοῦ κινήματος. Ὅλοι ἐλπίζουν, ὅτι οἱ ἐλλείψεις αὐτὲς θὰ ὑπερκερασθοῦν μὲ τὸν χρόνο, προσφέροντας οὐσιαστικὰ ἀποτελέσματα.