Ἡ τόλμη τῶν γυναικῶν πρῶτα καὶ ἀνδρῶν στὴν συνέχεια διαδηλωτῶν τοῦ Ἰρὰν ἔχει κερδίσει τὸν θαυμασμὸ τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης, ἀλλὰ καὶ τὴν στεναχώρια τους, ἐπειδὴ φοβοῦνται ὅλοι τὴν αἱματηρὴ κατάπνιξή της· τὸ θρησκευτικὸ καθεστὼς ἀντιμετωπίζει τὴν χειρότερη λαϊκὴ ἐξέγερση, αὐθόρμητη πλήρως, καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ φόνου ἀπὸ ἀστυνομικοὺς τῆς Μερσὰ Ἀμινί, 22 ἐτῶν καὶ κουρδικῆς καταγωγῆς. Οἱ γυναῖκες πρωτοστάτησαν, μὲ νέους μαζί τους στὶς διαδηλώσεις τους ποὺ ἐπεκτάθηκαν σὲ 131 πόλεις· τὸ θρησκευτικὸ καθεστὼς χρησιμοποίησε ὡς κύριο σύνθημά του, τὴν κατηγορία, ὅτι γίνονται ὄργανο τῶν Ἀμερικανῶν γιὰ τὴν ὑποδούλωση τῆς χώρας στὰ συμφέροντά τους καὶ στὴν πολιτική τους. Τὸ σύνθημα συγκινεῖ τὸ ἐθνικὸ αἴσθημα τῶν Περσῶν, καθὼς ὁ ἐθνικισμὸς ἀποτελεῖ τὸν ἰσχυρότερο κοινωνικὸ δεσμό του στὰ σαράντα χρόνια ἐξουσίας του, ὄχι ἡ θρησκεία· τὴν χρησιμοποιεῖ τὸ καθεστώς, ἐπειδὴ τοῦ προσφέρει τοὺς καλύερους μηχανισμοὺς καταπιέσεως τοῦ λαοῦ.