Στὰ εὐρύτερα λαϊκὰ στρώματα ἀποτελοῦν ἰδιαίτερο ἀντικείμενο συζητήσεων τὶς τελευταῖες μέρες οἱ προκλήσεις τῆς Τουρκίας πρὸς τὰ ἑλληνικὰ νησιά, μὲ ἀπειλὲς γιὰ στρατιωτικὴ ἐπέμβασή της· ἀναγνωρίζεται, ὅτι οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις μας βρίσκονται σὲ ὕψιστη ἑτοιμότητα, ἀλλὰ καὶ δὲν ἀκοῦς λέξη ἀνησυχίας γιὰ τὰ παιδιά μας στὴν πρώτη γραμμή, ἐκτὸς ἀπ’ τὴν μάνα μερικὲς φορὲς κι αὐτὲς στὸ σπίτι της. Ἀντιθέτως, στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα εἶναι διάχυτη ἡ πεποίθηση, ὅτι οἱ Τοῦρκοι θὰ συντριβοῦν· ἄλλωστε, αὐτὸ ἀποδεικνύεται κι ἀπ’ τὴν ἀπουσία ἴχνους πανικοῦ, καθὼς δὲν ἀγοράζει κανεὶς κάτι παραπάνω ἀπ’ τὰ ἀναγκαῖα. Ἕνα ὅμως ἀπασχολεῖ τὶς συζητήσεις, ἡ παντελῶς ἀνυπόστατη ἀκραία ἀντιπολίτευση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ἡ προσπάθεια καλλιεργείας κλίματος διχασμοῦ καὶ ἐνδοτικότητος· δὲν ὑπάρχει κἄν, καὶ μία φωνὴ δικαιολογίας του, ἀκόμη καὶ γιὰ δεῖγμα, ὁπότε ὅλοι διερωτῶνται, γνωρίζει τὸν κίνδυνο τοῦ ἀποκλεισμοῦ του ἀπ’ τὴν ἐθνικὴ ἑνότητα…