Ἡ σύγκρουση, ἔστω καὶ ἔμμεση, τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μὲ τὸν Ταχὶπ Ἐρντογὰν στὴν Πράγα, προσέφερε στὴν Ἑλλαδα τὴν σημαντικότερη ἐνίσχυση τῆς διεθνοῦς ἐμπιστοσύνης μας· ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες, ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ ἀδιάφοροι γιὰ τὰ προβλήματα τῶν τρίτων κι οἱ ὁποῖοι βλέπουν τὰ ἑλληνοτουρκικὰ ὡς κουραστικὴ ἐπανάλψη τῶν ἴδιων πραγμάτων, εἶδαν μπροστὰ στὰ μάτια τους νὰ ἐκτυλίσσεται ἡ τουρκικὴ προκλητικότης καὶ χωρὶς κανέναν ἐμφανῆ λόγο. Χειροκρότησαν τὴν ἀπάντηση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, μετρημένη καὶ διπλωματική, ἀλλὰ καὶ ἐμπέδωσαν μέσα τους τὸ ποιὸ εἶναι τὸ πραγματικὸ πρόβλημα· ὅπως λέχθηκε στὰ παρασκήνια ἀπὸ ἔμπειρο διπλωμάτη, «καὶ πληρωμένο νὰ τὸν εἶχε τὸν Ἐρντογὰν ὁ Μητσοτάκης, τόσο καλὴ προβολὴ τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων δὲν θὰ ἔκανε». Τὸ γιατὶ ἔγινε εἶναι ἄλλο θέμα κι εἶναι προϊὸν τῆς ὑπεροψίας καὶ τῆς αὐταρχικότητος τοῦ Τούρκου προέδρου, ἐπειδὴ φαίνεται, ὅτι εἶχε πιστέψει, ὅτι μπορεῖ νὰ φέρεται καὶ στὶς διεθνεῖς διασκέψεις, ὅπως κάνει στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας του· ἔχει ὅμως καὶ μία ἄλλη πτυχή, τὴν ὁποία κατέγραψαν οἱ ἔμπειροι Εὐρωπαῖοι διπλωμάτες, ἔδειξε ὅτι τοὺς περιφρονεῖ κι ὅτι μπορεῖ νὰ φέρεται ὡς ἐπικυρίαρχος ἀπέναντί τους, κι αὐτὸ δὲν τὸ συγχώρησαν. Στὸ ἐσωτερικό μας ἡ ἀποδοχὴ ἦταν εὐμενέστατη κι αἰσθανθἠκαμε γιὰ πρώτη φορὰ ὑπερηφάνεια γιὰ τὸ κύρος μας…

Ἡ ἐκτόνωση τῆς πολώσεως καὶ τοῦ διχασμοῦ εἶναι ἡ πρώτη ἐπίπτωση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας· ὅλα τὰ κόμματα, ἔστω καὶ μὲ μισόλογα, ἀναγνώρισαν τὴν ἐπιτυχία τοῦ πρωθυπουργοῦ, ἀλλὰ ταυτοχρόνως αἰσθάνθηκαν ὑποχρεωμένα νὰ χαμηλώσουν τοὺς τόνους τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὴν κυβέρνηση, τουλάχιστον στὰ ἐθνικὰ θέματα καὶ στὰ ἀφορῶντα τὴν λειτουργία τῆς δημοκρατίας. Οἱ ὅποιες παραφωνίες ἀποβαίνουν εἰς βάρος τους κι ὅσοι δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονται τὸ πληρώνουν στὴν κάλπη· ὅποιος κυκλοφορεῖ στὴν ἀγορὰ καὶ στὶς πλατεῖες τὸ ἀκούει ἀπὸ ὅλους, δὲν ὑπάρχει φωνὴ μεμψιμοιρίας πουθενά. Στὰ ἐθνικὰ θέματα ὑπάρχει ἀπόλυτη ὁμοψυχία καὶ ἀταλάντευτη ὁμόνοια, ὅπως ἦταν στὶς μεγάλες μας στιγμές, 1821, Βαλκανικοὶ πόλεμοι, 1940, ἀντιμετώπιση τοῦ δεύτερου ἀνταρτικοῦ, ἀποκατάσταση τῆς δημοκρατίας· χαρακτηριστικὸ δεῖγμα εἶναι ἡ ἄρνηση ὅλων νὰ ἀγοράσουν, ἔστω καὶ λίγα ἀπαραίτητα τρόφιμα, ὅπως ἔκαναν παλαιότερα μὲ λιγώτερες τουρκικὲς ἀπειλές, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἔκτρωμα τοῦ δημοψηφίσματος τὸ 2015, ὅταν δὲν εἶχαν ἀφήσει οὔτε λέπι στὰ καταστήματα. Ἡ στάση αὐτὴ εἶναι αὐθόρμητη, ἀπ’ τὶς πηγαῖες ἐκεῖνες λαϊκὲς ἐκφράσεις αὐτονόμου δράσεως· τὸ πιστεύουν ὅλοι τους, ὅτι δὲν χρειάζονται ἀποθέματα τροφίμων κι αὐτὸ τὸ διαπιστώνει, ὅποιος βρίσκεται στὴν οὐρά, δὲν ἀκούει φωνὴ ἀνησυχίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἡ ἐμπιστοσύνη τὴν ὁποία ἐμπνέει στὸν ἑλληνικὸ λαό.

Οἱ ὑψηλοὶ ρυθμοὶ ἀναπτύξεως εἶναι ὁ ἄλλος εὐνοϊκὸς παράγων διεθνοῦς ἐμπιστοσύνης πρὸς τὴν Ἑλλάδα· ἀπὸ ἀποδιοπομπαῖο τράγο πρὸ τετραετίας ἔχουμε κατακτήσει τὸν ἐπίζηλο τίτλο τοῦ ὑψηλότερου ρυθμοῦ ἀναπτύξεως στὴν Εὐρώπη, μαζὶ μὲ τὴν Πορτογαλία καὶ τῶν ἑπτὰ πρώτων παγκοσμίως, μαζὶ μὲ τὶς Βιετνάμ, Ἰνδονησία, Ἰνδίες, Ἰαπωνία καὶ Σαουδικὴ Ἀραβία, κατὰ τὴν ἔκθεση τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου. Ἀκόμη καὶ τὸ ποσοστὸ τοῦ δημοσίου χρέους στὸ ΑΕΠ, ἔχει πέσει πολὺ κάτω τοῦ 200% καὶ φθάνει πλέον στὸ 180%, λόγῳ τῆς ἀναπτύξεως, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐξοφλήσεως τῶν ποσῶν πρὸς τὸν Ταμεῖο· ἄλλωστε, καὶ οἱ ὀργανισμοὶ ἀξιολογήσεως ἀναγνωρίζουν τὴν πρόοδο, ἔστω κι ἂν δὲν κάνουν ἀκόμη τὸ ὁριστικὸ βῆμα τῆς βελτιώσεως τῆς ἐμπιστοσύνης τους. Εἶναι γνωστοὶ οἱ λόγοι, ἀλλὰ ἂς τοὺς ἐπαναλάβουμε· ὁ τουρισμός, ὁ ὁποῖος παρατείνεται, ἐνῶ εἶναι ὑψηλὸ τὸ ποσοστὸ τῶν Γερμανῶν καὶ ἄλλων βορειοευρωπαίων συνταξιούχων ποὺ ζητοῦν νὰ ξεχειμωνιάσουν στὴν Κρήτη καὶ στὰ ἑλληνικὰ νησιά, λόγῳ τοῦ ἐνεργειακοῦ· εἶναι πολὺ σημαντικὸς πόρος ἡ ἔλευσή τους. Τὸ δεύτερο, ἡ ἁλματώδης αὔξηση τῶν ἐπενδύσεων καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ψηφιακῶν· ἔχουμε καταστεῖ ἡ Σίλλικον Βάλλεϋ τῆς Νοτίου Εὐρώπης, ἂν ὄχι καὶ εὐρύτερα. Οἱ πολλὲς μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις, δίπλα στὶς μεγάλες ἑταιρεῖες ἐπενδύσεων, προσφέρουν τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ ἀναπτύξεως στὴν οἰκονομία. Ἔτσι δουλεύει ἡ οἰκονομία, οἱ μεγάλοι κι οἱ περισσότεροι μικρομεσαῖοι…