Ἡ ἔκπτωση τῆς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι ἐμφανέστατη, μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, καὶ μὲ πολλὰ τὰ παράπονα κυρίως ἀπ’ τὶς μεσογειακὲς χῶρες· ἡ δυσαρέσκεια σὲ ἐπίπεδο κυβερνήσεων εἶναι ἔντονη, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐπίπεδο λαῶν χειρότερη. Ἕνα εἶναι ἀξιοπαρατήρητο, ἡ ἀποδοχὴ τοῦ εὐρὼ παραμένει ὑψηλὴ καὶ σὲ αὐτὴ ὀφείλεται ἡ διατήρηση τῆς ὑποτιμήσεώς του ἀπέναντι στὸ δολλάριο σὲ χαμηλὰ ποσοστά· παρατηρεῖται τὸ περίεργο φαινόμενο, οἱ κυβερνήσεις τῶν μεγάλων χωρῶν, κυρίως τῆς Γερμανίας, νὰ δείχνουν ὅτι ἐνδιαφέρονται ἐλάχιστα γιὰ τὸ ἑνιαῖο νόμισμα, ἀλλὰ οἱ μεγάλες ἐπιχειρήσεις τους καὶ οἱ λαοί τους νὰ τὸ προστατεύουν, μὲ τὸν τρόπο τους. Εἶναι ἐμφανέστατο, ὅτι τὴν γερμανικὴ κυβέρνηση τὴν ἐνδιαφέρει πρωτίστως ἡ ἀτλαντική της πρόσδεση.