Οἱ εὐρωατλαντικὲς σχέσεις ἐνισχύονται τὶς τελευταῖες μέρες, μὲ τὴν μορφὴ τῶν ἀμερικανογερμανικῶν ἐπαφῶν, ἐνῶ παραγκωνίζεται ἀρκετὰ ἡ Βρεταννία ἀπὸ προνομιοῦχος συνομιλητὴς τῆς Οὐάσιγκτον· ὁ λόγος εἶναι, ὅτι οἱ γερμανικὲς δεσμεύσεις, σὲ μεγάλο βαθμό, ἐπηρεάζουν καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἀπ’ τὴν ὁποία ἔχει ἀποχωρήσει ἡ Ἀγγλία. Οἱ ἀντιδράσεις ὅμως στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Γερμανίας εἶναι ἐμφανέστατες καὶ κλιμακούμενες· καταδικάζουν ὅλοι τὴν ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, ὡς ἀφορμὴ τοῦ πολέμου, ἀλλὰ καὶ ἀναλογίζονται τὰ βαθύτερα αἴτιά του κατὰ τὸν Θουκυδίδη· ὁ Ἕλλην ἱστορικὸς εἶναι παρὼν στὴν σημερινὴ Εὐρώπη, ἔστω κι ἂν δὲν τὸν μνημονεύουν ὅλοι. Ἡ ἑπόμενη ἡμέρα διερευνᾶται, ἀλλὰ ὄχι κι ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ τὶς περισσότερες κυβερνήσεις· ἡ γηραιὰ ἤπειρος χάνει, ὄχι μόνο τὴν παραδοσιακή της ἀπήχηση στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ τὴν οἰκονομική της ἐπιρροή, μὲ προβληματικὴ τὴν ἐπιβίωση τοῦ εὐρώ, μᾶλλον ὡς περιθωριακοῦ νομίσματος.