Ἡ ἀνάδειξη σὲ δύο ἀκόμη εὐρωπαϊκὲς χῶρες, Σουηδία καὶ Ἰταλία, ἀκροδεξιῶν κυβερνήσεων δὲν ἔφερε τὴν καταστροφὴ στὴν Εὐρώπη, ὅπως προπαγάνδιζαν οἱ Ἀτλαντιστές· ἀντιθέτως φαίνεται, ὅτι ἡ σύμπλευσή τους μὲ τοὺς ἄλλους δὲν θὰ εἶναι καὶ πολὺ δύσκολη, παρὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἰσορροπίας στὸ ἐσωτερικό της, μὲ τὴν ἀγρανάπευση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, καθὼς ἀφορᾶ τὸν τρίτο μεγάλο ἑταῖρο, Ἰταλία. Τὸ πρόβλημα μᾶλλον θὰ φανεῖ στὶς διατλαντικὲς σχέσεις, καθὼς οἱ ἀκροδεξιοὶ δὲν ἐμφανίζονται καὶ πρόθυμοι ὑποστηρικτὲς τῶν ἀμερικανικῶν θέσεων, ὅσο οἱ ἀριστεροὶ καὶ οἱ φιλελεύθεροι, παρὰ στηρίζουν τὴν ἀνεξάρτητη εὐρωπαϊκὴ πολιτική· ἐὰν διατηρήσουν τὴν στάση αὐτή, ἴσως ἀποβοῦν οἱ κύριοι παράγοντες ἀνατροπῆς τῶν ἐσωτερικῶν πολιτικῶν ζυμώσεων στὴν γηραιὰ ἤπειρο. Ἡ ἐποχὴ τῶν ἀλλαγῶν κυκοφορεῖ πολλὰ στὴν Εὐρώπη.