Ὁ σκεπτικισμὸς εἶναι διάχυτος στὴν Εὐρώπη, κυρίως στὸν ἐπιχειρηματικό της κόσμο καὶ στοὺς λαούς της, ὡς πρὸς τὶς ἀντιδράσεις της στὰ μείζονα διεθνῆ προβλήματα· ταυτίσθηκε ἀπολύτως μὲ τὸ ΝΑΤΟ στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο κι ἀποδέχθηκε τὴν ἀντικατάσταση τοῦ ρωσικοῦ φυσικοῦ ἀερίου, μὲ ἀμερικανικὸ καὶ ἄλλης προελεύσεως, ἀλλὰ διαπιστώνει, ὅτι αὐτὸ τῆς ἔρχεται σὲ τετραπλάσια καὶ ἑξαπλάσια τιμὴ ἀπὸ ἐκείνη στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ἀμερικῆς, καὶ δεκαπλάσια τοῦ προπολεμικοῦ ρωσικοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἔκρηξη τοῦ πληθωρισμοῦ καὶ τὴν ἀπώλεια τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς βαρειᾶς κυρίως βιομηχανίας της. Τὰ ἀποτέλεσμα τώρα καταγράφονται ἀπ’ τὶς κυβερνήσεις, οἱ ὁποῖες δὲν εἶχαν συνεκτιμήσει στὶς ἀποφάσεις τους τὶς ἐκθέσεις τῶν βιομηχάνων τους, ἐνῶ οἱ λαοὶ πέρασαν σὲ φάση ἀγανακτήσεως, μὲ πολλὲς καὶ μαζικὲς διαδηλώσεις· ἡ γερμανικὴ κυβέρνηση ὑφίσταται τὶς περισσότερες πιέσεις, ἀλλὰ οἱ Πράσινοι παραμένουν πιστοὶ στὸν ἀτλαντισμό τους, χωρὶς διάθεση ὑποχωρήσεως. Πόσο ὅμως θὰ ἀντέξει;