Ἡ διαφοροποίηση τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινῆς γνώμης, ἀκόμη καὶ τῶν πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν της, ἀπέναντι στὸ Οὐκρανικὸ εἶναι ἐμφανέστατη· ὁ πρῶτος ἐνθουσιασμὸς τῶν λαῶν τους, γιὰ τὴν ἀποστολὴ βοηθείας, οἰκονομικῆς καὶ στρατιωτικῆς, ὅπως καὶ τῆς ὑποδοχῆς τῶν μεταναστῶν τους, ἔχει ὑποχωρήσει αἰσθητὰ κι εἶναι ἐλάχιστες οἱ ἰδιωτικὲς πρωτοβουλίες, ὁπότε ὅλα γίνονται ἀπ’ τὶς κοινοτικὲς καὶ κρατικὲς ὑπηρεσίες. Ἤδη τὸ Κίεβο διαμαρτύρεται ἔντονα γιὰ τὴν μείωση ἢ διακοπὴ τῆς βοηθείας, ἐνῶ καὶ οἱ νέοι μετανάστες, ποὺ αὐξάνονται καθημερινὰ ἀμέσως προωθοῦνται στὴν Γερμανία, μὲ ἀπουσία ἰδιωτικῶν παραγόντων· ἀκόμη κι ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ δὲν μεταδίδει εἰκόνες ἀπ’ τὴν ὑποδοχή τους, μὲ συνθῆκες χειρότερες τώρα, καθὼς εἶναι χειμῶνας κι οἱ θερμοκρασίες μέχρι μεῖον εἴκοσι βαθμούς, χωρὶς θέρμανση, νερὸ καὶ ἠλεκτρισμό. Στὴν Γερμανία τὰ κρατίδια διαμαρτύρονται, ὅτι δὲν ἐπαρκοῦν πλέον οἱ ἐγκαταστάσεις γιὰ τὴν ὑποδοχὴ μεταναστῶν καὶ ζητοῦν ἐπειγόντως πλέον τὴν ὁμοσπονδιακὴ βοήθεια.