Οἱ μεγάλοι τῆς Εὐρώπης, δηλαδή, Γαλλία καὶ Γερμανία, ἀλλὰ καὶ μικρότερες χῶρες, μελετοῦν προσεκτικὰ τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐνδιαμέσων ἀμερικανικῶν ἐκλογῶν, πρὸς χάραξη τῆς πολιτικῆς του· ἔχουν ἤδη, ἕνα ἁπτὸ συμπέρασμα, τὴν χρησιμοποίησή τους ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανοὺς στὸν ἐγκλωβισμὸ τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, ὅπως ἔχει μεθοδευθεῖ ἀπ’ τοὺς ἴδιους, καὶ τώρα βρίσκονται σὲ συνομιλίες μὲ τοὺς Ρώσους, παραμερίζοντάς τους ἄκρως προκλητικά. «Τὸ δις ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ», σκέπτονται κι ἀναλογίζονται, τὸ γιατὶ δὲν εἶχαν ἀκούσει πολλοὺς διπλωμάτες καὶ τοὺς συνδέσμους τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας, οἱ ὁποῖοι τοὺς ζητοῦσαν προσεκτικὴ προσέγγιση τοῦ προβλήματος κι ὄχι ἄνευ ὅρων παράδοση στὸ ΝΑΤΟ· ἡ οἰκονομικὴ ἐπιβίωση τῆς Εὐρωζώνης καὶ τοῦ εὐρὼ κυρίως, καθὼς ἀνέκαμψε ἀρκετά, μετὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ὄλαφ Σὸλτζ στὴν Κίνα, προέχει. Ἔχουν πεισθεῖ οἱ περισσότερες κυβερνήσεις, ἐκτὸς ἀπὸ ὅσες φοροῦν ἀτλαντικὲς παρωπίδες, ὅτι ἡ αὐτόνομος διεθνὴς παρουσία τῆς Εὐρώπης εἶναι μονόδρομος…