Ἡ ἀποχώρηση τῶν ρωσικῶν στρατευμάτων ἀπ’ τὴν Χερσῶνα κι ἡ κατάληψή της ἀπ’ τὶς οὐκρανικὲς δυνάμεις, δὲν ἔχει πείσει ἀκόμη τὸ γιατὶ ἔγινε· οἱ Οὐκρανοὶ τὸ θεωροῦν ὡς μεγάλη νίκη τους, ἀλλὰ ὅμως ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκή, τόσο ἐγκωμιαστική τους, διατηρεῖ πολλὲς ἐπιφυλάξεις καὶ τὴν χαρακτηρίζει ὡς ρωσικὸ ἐλιγμό, ἐνῶ ἔγκυροι ἀναλυτὲς τὴν συνδυάζουν μὲ τὶς μυστικὲς συνομιλίες Οὐάσιγκτον καὶ Μόσχας, γιὰ εἰρήνευση τῆς περιοχῆς. Οἱ Ρῶσοι μάλιστα ὑπονοοῦν τὸν ἐλιγμό, καθὼς ἀναφέρονται στὸ προηγούμενο τῆς ἐκστρατείας τοῦ Ναπολέοντος καὶ τοῦ Χίτλερ· ὁ χρόνος θὰ δείξει. Ἔχει τὴν ἄνεση τῆς ἀποδοχῆς λύσεως τοῦ προβλήματος ὁ Τζὸ Μπάιντεν, τότε δὲν ἀποκλείεται ἐκεχειρία καὶ μέχρι τὶς γιορτές, καθὼς τὸ Κίεβο ὑποφέρει πολὺ ἀπ’ τὴν μείωση τῆς στρατιωτικῆς καὶ οἰκονομικῆς βοηθείας· ἀλλὰ οἱ συμπληγάδες παραμένουν, καθὼς τὸ βαθὺ ἀμερικανικὸ κράτος χαρακτηρίζει πλέον τὴν εἰρήνευση, ὡς τὴν χειρότερη ἧττα του μεταπολεμικά.