Τὸ κύριο ζητούμενο τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν εἶναι ἡ διασφάλιση καὶ ἐνίσχυση τῆς ἑνωτικῆς συνοχῆς τους, ἀπέναντι στὴν ὑπονόμευση τῆς ἑνιαίας ὀντότητός τους· ὅλο καὶ περισσότεροι ἔγκυροι ἀναλυτὲς ὑποστηρίζουν σθεναρά, ὅτι ἡ μεθόδευση τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου ἀπέβλεπε σὲ δύο πρωτίστως στόχους, στὴν πλήρη ὑποταγὴ τῆς Εὐρώπης στὰ ἀμερικανικὰ δεσμὰ καὶ στὴν ἀποδυνάμωση τῆς ἀνταγωνιστικότητος τῆς βαρειᾶς της βιομηχανίας καὶ τοῦ εὐρώ. Στοὺς πρώτους μῆνες τοῦ πολέμου εἶχαν πετύχει τοῦ στόχου τους, καθὼς οἱ ἄλλες φωνὲς τῶν συνδέσμων βιομηχάνων καὶ μερικῶν σχολιαστῶν δὲν βρῆκαν χῶρο δημοσιεύσεώς τους, μπροστὰ στὸ βράχο τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς· σταδιακὰ ὅμως τοὺς τελευταίους μῆνες ἔσπασε ὁ ἀσφυκτικὸς κλοιὸς τῆς μονοσημάντου ἐνημερώσεως, μὲ κορυφαία ἐκδήλωση τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ὄλαφ Σὸλτζ στὸ Πεκῖνο, ἀλλὰ καὶ τὴν αὔξηση τῶν ὑπογείων συναλλαγῶν μὲ τὴν Ρωσία. Οἱ ἐξελίξεις στὴν Οὐκρανία ἐντάσσονται στὴν λογικὴ αὐτή, κατὰ τὴν ἐκτίμηση τῶν ἴδιων παρατηρητῶν…