Σὲ στάση ἀναμονῆς παραμένει ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ ἡμιαναπαύσεως ἡ Εὐρωζὠνη, καθὼς φαίνεται πολὺ δύσκολη, ἂν ὄχι ἀδύνατη, ἡ σύγκλιση ἀπόψεων, γιὰ ἑνιαία πολιτικὴ παρουσία· κύρια αἰτία παραμένει ἡ διάσταση ἀπόψεων στὴν τρικομματικὴ γερμανικὴ κυβέρνηση, ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῶν εὐρωπαϊκῶν προβλημάτων, ἀπέναντι στὶς ἀμερικανικὲς πιέσεις καὶ μὲ ἀφορμὴ τὸ Οὐκρανικό. Οἱ Πράσινοι παραμένουν πιστοὶ ὀπαδοὶ τῆς ἀτλαντικῆς ὑποταγῆς, χωρὶς οὐδεμία ἐπιφύλαξη, ἐνῶ οἱ Φιλελεύθεροι τηροῦν κάποιες ἀποστάσεις, μετὰ ἀπὸ πιέσεις τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας, ὁπότε οἱ Σοσιαλδημοκράτες καὶ ὁ καγκελάριος ἀπομένουν οἱ μόνοι Εὐρωπαϊστές· ὁ γερμανικὸς λαὸς ὅμως ἀντιλαμβάνεται δύο πράγματα, τὴν χειρότερη οἰκονομικὴ πίεση μεταπολεμικὰ καὶ τὴν ἐξαφάνιση τῆς εὐρωπαϊκῆς διεθνοῦς παρουσίας, τὴν ὁποία ἔχει συνδυάσει μὲ τὴν γερμανικὴ ἀπὸ πεντηκονταετίας. Οἱ σοβαροὶ πολιτικοὶ κύκλοι τοῦ Βερολίνου δὲν βλέπουν μακροημέρευση τῆς κυβερνήσεως· ὁ Ὄλαφ Σὸλτζ ἔχει κερδίσει σὲ δημοτικότητα, μετὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Πεκῖνο…