Ἡ διάσκεψη τῶν Εἴκοσι μεγάλων στὸ Μπαλὶ τῆς Ἰνδονησίας ὁλοκληρώθηκε ἄχρωμη καὶ ἄγευστη, καθὼς δὲν προσέφερε, ὄχι μόνο λύση, ἀλλὰ οὔτε καὶ πνοὴ διεξόδου στὰ διεθνῆ προβλήματα· στὸ κλίμα, ποὺ ἀφορᾶ τὴν ζωὴ τῶν παιδιῶν μας, τοῦ ἐὰν θὰ ἐπιβιώσουν ἢ ὄχι καὶ πῶς; δὲν ἔδωσε οὐδεμία ἀπάντηση. Στὰ ἄλλα περιορίσθηκε σὲ εὐχολόγια ἢ ἀνώδυνες ἀπειλές. Ἕνα ὅμως εἶναι γεγονός, ἡ κυριαρχία τῆς Δύσεως στὴν διάσκεψη ἀμφισβητήθηκε ἐμπράκτως, παρὰ τὴν ἀπουσία τοῦ Βλαδίμηρου Ποῦτιν, ἀλλὰ ἦταν ἀρκετὴ ἡ παρουσία Ξὶ Τζιπὶνγκ καὶ Ναρέντρα Μόντι, μὲ τὴν στήριξη καὶ ἄλλων Ἀναδυομένων, καθὼς Κίνα, Ἰνδίες, Βραζιλία, Ἰνδονησία δὲν ὑπέγραψαν τὸ κοινὸ ἀνακοινωθέν· οἱ Δυτικοὶ ἔχουν ἀντιληφθεῖ πλήρως τὶς νέες ἰσορροπίες, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ ὁμολογοῦν εὐθαρσῶς, ἐνῶ τὸ ἀποκρύπτει ἐπιμελῶς κι ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκή. Ἕνα ὅμως δὲν κρύβεται ἡ προσπάθεια τῶν Δυτικῶν ἡγετῶν διαλόγου μὲ τοὺς Ἀναδυόμενους.