Οἱ ἀνακατατάξεις δυνάμεων στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο εἶναι ἐμφανέστατες, μετὰ τὸ ἐπεισόδιο μὲ τὸν Ἕλληνα ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν στὴν Τρίπολη καὶ τοὺς τουρκικοὺς βομβαρδισμοὺς στοὺς Κούρδους, Ἰρὰκ καὶ Συρίας, ἀλλὰ καὶ τὶς ἀνταποδόσεις τους στὸ τουρκικὸ ἔδαφος· ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν ἦταν παρακλητικὸς πρὸς τὸν Αἰγύπτιο πρόεδρο στὸ Κατάρ, ζητώντας ἀποκατάσταση τῶν σχέσεών τους, δηλαδὴ ἀποδοχὴ τῶν ὅρων του, ὅταν πρὸ ὀλίγου καιροῦ, δήλωνε, ὅτι, «Ἐγὼ δὲν μιλάω μαζί του». Τὸ Κάιρο δὲν ἀλλάζει στάση, ἐνῶ στήριξε τὴν Ἑλλάδα ἀπέναντι στὴν μεταβατικὴ κυβέρνηση τῆς Λιβύης καὶ ἀπαιτεῖ τὴν καταγγελία τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου· ταυτοχρόνως, ἡ ἀπειλὴ γιὰ χερσαία ἐπίθεση στὴν Συρία ἔχει προκαλλεσει ἔντονες ἀντιδράσεις τῆς Μόσχας, καθὼς δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν ταπείνωση τοῦ κυρίου συμμάχου της στὴν Μέση Ἀνατολή.