Οἱ συριζαϊκὲς ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ Κυριάκου Πιερρακάκη, ἔχουν δύο σαφεῖς στόχους, πρῶτον, τὴν ὑπονόμευση τῆς ψηφιοποιήσεως τῆς χώρας, ἐπειδὴ τὸ συντεχνιακὸ κατεστημένο πιστεύει, ὅτι χάνει ὅλα τὰ προνόμιά του, στὴν καταπίεση τοῦ κόσμου στὶς συναλλαγές του μὲ τὸ δημόσιο καὶ ὡς ἐκπροσώπου τῆς ἀριστεροσυνδικαλιστικῆς ἐξουσίας τὴν τελευταία τεσσαρακονταετία· δὲν εἶναι, ἄλλωστε, τυχαῖο γεγονὸς ὅτι οὐδέποτε ἀναφέρονται τὰ κόμματά τους στὶς ἄρδην ἀλλαγὲς τῆς καθημερινότητός μας καὶ τῆς προσφρᾶς του ὡς ἐφαλτηρίου στὴν ἀνάπτυξή μας. Δεύτερον, πιστεύουν, ὅτι πλήττουν τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ἄλλο ἂν δὲν καταγράφουν τὴν πλήρη ἀποδοχή της ἀπ’ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ κι ἀπ’ τὰ παιδιὰ καὶ τὶς γυναῖκες τῶν συνδικαλιστῶν. Τόση σχέση ἔχουν μὲ τὴν πραγματικότητα!