Οἱ ὅροι τοῦ προεκλογικοῦ ἀγῶνος εἶναι τὸ κύριο δίλημμα τῶν ἑπομένων μηνῶν μέχρι τὴν κάλπη, μὲ ἐντελῶς ἀντίθετη μορφὴ τῶν δύο πρωταγωνιστῶν· ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης προτάσσει τὴν ἐσωτερικὴ σταθερότητα, τὴν ἀνάπτυξη καὶ τὴν αὔξηση τῆς δραστηριότητος τῆς ἀγορᾶς, μαζὶ μὲ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ διεθνοῦς κύρους τῆς χώρας· ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπιδιώκει πάσῃ θυσίᾳ τὴν πόλωση καὶ τὸν διχασμό, μὲ διάφορα θέματα, ὑποκλοπές, κοινωνικὲς δομές, πλειστηριασμοί, ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἐπιτυχία ἐκείνου ποὺ θὰ μετέτρεπε τὴν προπαγάνδα του σὲ ἀνένδοτο ἀγῶνα καὶ συσπείρωση ὁλοκλήρου τῆς ἀντιπολιτεύσεως γύρω του. Τὸ γεγονὸς ὅμως εἶναι ἕνα, ἡ κοινὴ γνώμη δὲν παρασύρεται σὲ πόλωση κι οὔτε δείχνει, ὅτι ἀσπάζεται τὶς κορῶνες του, ἀκόμη κι ἀπ’ τὶς τρέχουσες δημοσκοπήσεις· τὸ ἀντίθετο εἶναι πολὺ διστακτικὴ ἀπέναντί του καὶ τὸ δείχνει ἐμφανέστατα στὴν ἀδυναμία του συγκεντρῶσαι, ἀκόμη κι ἐλάχιστο μέρος τῶν κομματικῶν του στελεχῶν στὶς διαδηλώσεις του…