Ἡ Εὐρώπη βαδίζει πλέον στὴν ἀνάκτηση τῆς πολιτικῆς της ταυτότητος καὶ τῆς αὐτονόμου παρουσίας της στὴν διεθνῆ σκηνή· ἔναρξή της θεωρεῖται ἡ εὐκρινέστατη παρουσίαση τῶν θέσεών της ἀπ’ τὸν Ἐμμανουὴλ Μακρὸν στὰ κρίσιμα ζητήματά της στὸν Τζὸ Μπάιντεν στὴν Οὐάσιγκτον. Ὁπωσδήποτε τὸ θέμα δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο, καθὼς εἶναι ἰσχυρὲς οἱ ἀντιδράσεις τῶν πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν, μὲ τὶς ὑπερατλανικὲς διασυνδέσεις τους, στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἀλλὰ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων, ἐνισχυμένος πλέον ἀπ’ τὶς μεσογειακὲς χῶρες πρωτίστως καὶ ἄλλες μεσοευρωπαϊκές, ἔχει ἀποφασίσει τὰ ἑπόμενα βήματα· ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν ὕφεση καὶ οἱ ἐξαγωγὲς τῆς βαρειᾶς της βιομηχανίας στοὺς Ἀναδυόμενους ἐξαρτῶνται ἀποκλειστικὰ ἀπ’ τὸν ρόλο της στὴν παγκόσμια ἀγορά, ἐκτὸς τῆς μεταπολεμικῆς νατοϊκῆς ἐπικαλύψεώς της.