Ὁ Οὐκρανὸς πρόεδρος στρέφεται πλέον κατὰ τῆς παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας τῆς χώρας του, μὲ τὴν ἀπαγόρευση τῆς λατρείας σὲ ναοὺς καὶ μοναστήρια ποὺ παραμένουν πιστὰ στὸ κλίμα τοῦ πατριαρχείου τῆς Μόσχας καὶ δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας· ἀρχίζει τὸ κλείσιμο καὶ ἡ κατάσχεση τῶν σχετικῶν ἱδρυμάτων, ἐνῶ ἡ στατιστικὴ γράφει, ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι στὴν Οὐκρανία ἀποτελοῦν τὰ δύο τρίτα τοῦ λαοῦ της, κι ἀπ’ αὐτοὺς οἱ περισσότεροι παραμένουν πιστοὶ στὸ πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας· αὐτοὶ εἶναι ρωσόφωνοι καὶ ἐπιμένουν ἀσκῆσαι τὴν λατρεία τους στὴν μητρική τους γλῶσσα. Φυσικά, ἀπομένει ἡ ἀξιολόγηση τῶν ἀντιδράσεων στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας. Ἡ ἀνακαίνιση τοῦ θέματος αὐτὴ τὴν περίοδο ἑρμηνεύεται, ὡς κίνηση φανατισμοῦ τῶν Καθολικῶν καὶ Οὑνιτῶν, καθὼς κρίνεται ἀδύνατη κάθε προσέγγισή του πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους. Πάντως ἡ Ὀρθοδοξία ἦταν τὸ κύριο ἀνάχωμα στὶς εἰσβολὲς τῶν Καθολικῶν καὶ τῶν Μουσουλμάνων στὴν περιοχή.