Ἡ δυστοκία ἢ μᾶλλον δυσκαμψία τῆς Δύσεως στὶς ἀντιδράσεις της καὶ οἱ ἐσωτερικές της διαιρέσεις, ἐπιδεινώνουν σημαντικὰ τὴν διεθνῆ ὕφεση· αὐτὴ εἶναι ἡ ἄποψη τῶν ἐγκύρων οἰκονομικῶν κύκλων καὶ περισσότερο τῶν εὐρωπαϊκῶν, καὶ μάλιστα τῆς βαρειᾶς της βιομηχανίας, ἡ ὁποία ἐξέφρασε ἀπ’ τὴν ἔναρξη τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου τὴν πεποίθησή της, ὅτι οἱ κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας θὰ πλήξουν βαρύτερα τὶς δυτικὲς χῶρες, κι αὐτὸ συνέβη. Ἡ Μόσχα δὲν χεωκόπησε, παρὰ τὸ ἀντίθετο ἐξασφάλισε τὴν στήριξη τῶν Ἀναδυομένων καὶ τὴν ἀνάδυση τοῦ μετώπου τους κατὰ τοῦ δυτικοῦ κόσμου· ἡ κύρια αἰτία εἶναι ἰδεολογική, ἡ πίστη τῶν Δυτικῶν ὅτι εἶναι οἱ κυρίαρχοι τῆς ὑδρογείου καὶ ἡ ἀλαζονεία τους στὶς σχέσεις τους μὲ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Ἡ διαφοροποίηση καταγράφεται στὴν Εὐρώπη, μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῶν σχέσεών της μὲ τὴν Κίνα καὶ μέσῳ αὐτῆς ἡ διευκόλυνσή τους καὶ μὲ τοὺς Ἀναδυόμενους.