Στὴν ἀναζήτηση πορείας ταλαντεύεται ἡ Εὐρώπη, καθὼς καταδυναστεύεται ἀπ’ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο καὶ τὶς ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις της· στὴν πράξη ἔχει ἐκπέσει σὲ χειροτέρας μορφῆς ἀμερικανικὴ κηδεμονία, ἀπὸ ἐκείνη τῆς πρώτης μεταπολεμικῆς περιόδου. Ἀγνοεῖ ὅμως ἡ ἡγεσία της, δηλαδὴ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων καὶ οἱ πρόεδροι τῶν Βρυξελλῶν, ὅτι ἡ παγκόσμια ἰσορροπία ἔχει ἀλλάξει καὶ ὁ δυτικὸς κόσμος δὲν εἶναι ὁ κυρίαρχος, παρὰ διαδραματίζει ἁπλὸ συμπληρωματικὸ ρόλο στὸν πολυπολικὸ κόσμο· ἡ βαρειὰ βιομηχανία της τὸ ἔχει ἀντιληφθεῖ πλήρως, μὲ πρώτη τὴν γερμανική, κι ἔχει κάνει τὰ ἀνοίγματά της πρὸς τὴν Κίνα καὶ τοὺς Ἀναδυόμενους, μὲ τὴν γαλλικὴ ἀκολουθεῖν. Ἔχει ἀντιληφθεῖ, ὅτι αὐτὴ εἶναι ὁ στόχος τῆς ἀμερικανικῆς κυριαρχίας καὶ δευτερευόντως ἡ Ρωσία, μὲ ἐγκλωβισμό της στὴν ἀπόλυτη ὑποταγή της, ἀλλὰ οἱ λαοὶ διαφωνοῦν, μὲ τὴν ἔνταξη τῆς Κροατίας στὴν Εὐρωζώνη, ὡς κύριο παράδειγμα, καὶ τὴν ἀπρόβλεπτη ἄνοδο τοῦ εὐρώ.