Ἡ ἀπειλὴ ὑφέσεως εἶναι προσδιορίσιμη στὴν Δύση, μὲ βαθμὸ εἰσβολῆς ἐξαρτώμενο, ἀπ’ τὴν ὑποδομὴ τῶν οἰκονομιῶν της καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου καὶ τῶν παραφυάδων του, δηλαδὴ τῆς ρωσικῆς οἰκονομίας· ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ Ἀμερικὴ πάντως ἔχουν ἀλλάξει τὰ σχέδιά τους, παρὰ τὴν συνεχιζόμενη στήριξη τῆς Οὐκρανίας, κι ἀναζητοῦν τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας τους, μὲ διαφορετικοὺς τρόπους. Τὸ ἑνιαῖο μέτωπο δὲν ὑφίσταται πλέον, τουλάχιστον στὰ οἰκονομικά, μὲ ἀπρόβλεπτες τὶς προεκτάσεις τῶν μέτρων· ἔτσι, ἡ στάση τους κατὰ τῶν Ἀναδυομένων πρωτίστως, διαφέρει, μὲ τοὺς Εὐρωπαίους συνεχίζειν καὶ διερύνειν τὶς σχέσεις τους μαζί τους καὶ τὴν Κίνα κυρίως, παρ’ ὅλο ὅτι ἡ Οὐάσιγκτον ἔχει ἀνοίξει καὶ τεχνολογικὸ πόλεμο ἐναντίον της. Ἐπίσης ἐπιτείνεται καὶ ὁ ἀνταγωνισμὸς μεταξύ τους, καθὼς οἱ Εὐρωπαῖοι ἀπαιτοῦν τὴν κατάργηση τῶν ἐπιδοτήσεων τῆς ἀμερικανικῆς βιομηχανίας κι ἀπειλοῦν μὲ προσφυγὴ στὸν ΠΟΕ καὶ ἐπιβολὴ ἀντιμέτρων.