Ἡ κηδεία τοῦ Κωνσταντίνου ἦταν σεμνὴ καὶ χριστιανική, μὲ πρωτοβουλία τῶν παιδιῶν του, ὁπότε μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς καλὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν ἐνσωμάτωσή τους στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία· ὁ ἐπικήδειος τοῦ πρωτοτόκου του Παύλου, μετρημένη καὶ καλή, ἔδειξε, ὅτι γνωρίζει καλὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἐνῶ κρίθηκε εὐνοϊκὰ καὶ ἡ τήρηση τῶν κανόνων τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ προσέλευση περιορισμένη καὶ ἡ παρουσία πολιτικῶν ἐλάχιστη, ἀνάλογη μὲ τὴν ἀπήχηση τῆς βασιλείας στὴν κοινωνία μας· ἡ χώρα ἐπέδειξε ὡριμότητα καὶ δημοκρατικὴ εὐαισθησία ἀξιόλογη, ἀλλὰ καὶ αὐτοπεποίθηση γιὰ τὴν σταθερότητα τῶν θεσμῶν μας. Ἡ ἱστορία κρίνει τὸν τελευταῖο βασιλέα μὲ ἀντικειμενικότητα· τὰ λάθη πληρώνονται κι ὅσο πιὸ ὑπεύθυνη θέση ἔχει κάποιος, τόσο αὐστηρότερα. Τελικά, ὅλα ἐδῶ πληρώνονται, τὸ ἐπιμύθιο…