Ἡ δυστοκία στὴν Εὐρώπη παρατείνεται, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀδυναμία ἀναδείξεως ἑνιαίας πολιτικῆς στὰ κρίσιμα προβλήματά της· τὰ αἴτια ἑστιάζονται στὴν τριμερῆ γερμανικὴ κυβέρνηση, μὲ τὴν ἀτλαντικὴ πολιτικὴ τῶν Πρασίνων, ἰδιαιτέρως τῆς ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν, καὶ τὴν ἀνεκτικὴ τῶν Φιλελευθέρων, ὁπότε εἶναι δύσκολη ἡ χάραξη κοινῆς κατευθύνσεως. Ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἔχει ἐπανέλθει στὴν ἀγρανάπαυσή του καὶ ἡ σουηδικὴ προεδρία τὸ τρέχον ἑξάμηνο ἐνδιαφέρεται ἀποκλειστικὰ γιὰ τὴν ἔνταξή της στὸ ΝΑΤΟ· οἱ ἔγκυροι κύκλοι δὲν βλέπουν ἄρση τοῦ ἀδιεξόδου πρὸ τοῦ τερματισμοῦ τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου καὶ τῆς ἀπαλλαγῆς τῆς γηραιᾶς ἠπείρου ἀπ’ τὴν σκιά του. Ἔτσι περιορίζονται οἱ ὑπηρεσίες της στὴν διεκπεραίωση τῶν τρεχουσῶν ὑποθέσεων καὶ χωρὶς μακροχρόνιο προγραμματισμό, ὅταν μάλιστα κι ἡ πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς δὲν κρύβει τὸν φιλοατλαντισμό της· ἡ ἑνότης διατηρεῖται, ἀπ’ τὶς πρωτοβουλίες τῆς βαρειᾶς της βιομηχανίας καὶ τὴν στήριξη τοῦ εὐρὼ ἀπ’ τοὺς λαούς της.